W dachu balastowym warstwa żwiru może chronić i dociskać luźno ułożone warstwy. Jej przemieszczenie przez wiatr, spływ wody, ruch serwisowy lub nierówną powierzchnię odsłania membranę na promieniowanie i uszkodzenia mechaniczne, a miejscowo zmniejsza odporność na ssanie wiatru. Szczególnie narażone są naroża i krawędzie dachu. Nie każdy żwir pełni jednak funkcję konstrukcyjnego balastu, dlatego przed dosypaniem trzeba znać projektowany układ, uziarnienie i obciążenie dopuszczalne dla stropu.
Oględziny powinny objąć cały dach, ze szczególnym uwzględnieniem łysych pól, zasp przy attykach, wpustów i przejść. Dekarz mierzy grubość warstwy w siatce punktów, sprawdza uszkodzenia membrany, matę ochronną, separację i drożność odpływów. Projektant porównuje rzeczywistą masę z wymaganiami systemu i obliczeniami wiatru. Trzeba ocenić, czy przemieszczenie jest skutkiem jednego zdarzenia, czy powtarza się z powodu turbulencji, zbyt drobnego materiału albo niewłaściwego zabezpieczenia stref brzegowych.
Nie należy wwozić dodatkowego żwiru bez sprawdzenia nośności i równomiernego rozłożenia. Składowanie całej palety w jednym miejscu tworzy duże obciążenie skupione. Przed odtworzeniem balastu naprawia się membranę zgodnie z systemem, usuwa ostre lub zanieczyszczone ziarna i przywraca wymagany profil bez zasypywania wpustów. Jeżeli po wichurze membrana faluje, obróbki są luźne albo balast spadł poza dach, teren na dole trzeba wygrodzić i pilnie wezwać dekarza. Prace przy krawędziach wykonuje się wyłącznie z właściwą ochroną przed upadkiem.