Ciepło powstaje na rezystancji styku, która może wzrosnąć przez niedokładne zaciśnięcie, niepełne wsunięcie, korozję, zabrudzenie lub połączenie elementów różnych systemów. Obudowa z zewnątrz może wyglądać prawidłowo, podczas gdy wewnętrzny kontakt ma małą powierzchnię. Przy stałym prądzie strata rośnie wraz z rezystancją, a temperatura dodatkowo przyspiesza degradację, tworząc niebezpieczne sprzężenie. Różnica temperatur wymaga porównania ze złączami o podobnym prądzie, nasłonecznieniu i położeniu.
Termowizję wykonuje się przy stabilnej, odpowiednio wysokiej mocy, ustawiając kąt i emisyjność tak, aby nie mylić odbicia ze źródłem ciepła. Instalator zapisuje prąd łańcucha i porównuje pary złączy. Po bezpiecznym wyłączeniu oraz potwierdzeniu stanu obwodu sprawdza producenta obu połówek, narzędzie zaciskowe, ułożenie żyły, blokadę i uszczelnienie. Złącza nie rozłącza się w celu oględzin pod obciążeniem. Pomiary elektryczne i kontrola innych połączeń tej samej ekipy pomagają ocenić, czy błąd jest jednostkowy czy systemowy.
Nie wolno dociskać, rozłączać ani polewać gorącego złącza na pracującej instalacji. Łuk DC może utrzymywać się i zapalić otoczenie. Podejrzanej pary nie naprawia się przez ponowne zaciśnięcie użytego styku; odcina się ją odpowiednim narzędziem i montuje kompletny, zgodny zestaw według instrukcji, zachowując minimalną długość kabla. Jeśli obudowa ciemnieje, topi się, czuć spaleniznę albo temperatura szybko rośnie, łańcuch trzeba wyłączyć przewidzianą procedurą i zabezpieczyć teren. Po wymianie wykonuje się kontrolny termogram oraz pomiary.