Stan podkładki pokazuje, czy wkręt został osadzony w sposób umożliwiający uszczelnienie otworu. Podkładka wyraźnie zgnieciona lub wypchnięta poza metalowy talerzyk zwykle wskazuje na nadmierne dokręcenie albo osadzenie pod kątem. Luźna, obracająca się podkładka lub widoczna szczelina wskazuje na niedociągnięcie, brak oparcia w podłożu albo utratę trzymania przez gwint. Każdy z tych stanów może obniżyć szczelność.
Nie jest to tylko wada wyglądu. Nadmierny docisk może uszkodzić elastomer i odkształcić blachę, a zbyt mały docisk nie zapewnia ciągłego kontaktu uszczelnienia z powierzchnią. Nierównomierne ściśnięcie bywa skutkiem ukośnego wkręcenia. Jeżeli problem występuje w wielu punktach, możliwy jest błąd ustawienia narzędzia, niewłaściwy typ łącznika, chybienie w podłoże lub niezgodny z instrukcją schemat mocowania.
Z poziomu gruntu można wykonać zdjęcia z powiększeniem i po opadzie sprawdzić dostępne wnętrze pod kątem świeżych śladów wody. Nie należy samodzielnie dokręcać wszystkich wkrętów, cofać ich i wkręcać ponownie w ten sam otwór ani wchodzić na mokrą blachę. Obrót łba nie mówi jeszcze, czy podłoże zachowało nośność i czy otwór nie został powiększony.
Dekarz powinien porównać łączniki, miejsce ich osadzenia i stopień docisku z instrukcją konkretnego pokrycia. Kontrola obejmuje próbkę wadliwych miejsc, stan otworów, podłoża i powłoki blachy oraz rozmieszczenie mocowań w strefach połaci. Naprawa może polegać na wymianie łącznika na element dopuszczony przez producenta lub wykonaniu systemowej naprawy otworu. Samo mocniejsze dociągnięcie nie naprawi zerwanego gwintu.
Prace należy przerwać, gdy blacha jest odkształcona, otwory są wydłużone, pojawia się korozja, woda dociera pod pokrycie albo wiele łączników nie trzyma podłoża. W takiej sytuacji potrzebna jest ocena całego pola, a nie wyłącznie pojedynczych wkrętów. Rodzaj zamiennika i sposób naprawy muszą wynikać z pisemnej instrukcji producenta pokrycia oraz łączników.