Korytko zamarza, gdy woda nie ma ciągłego odpływu, a osad lub przeciwspadek tworzy zastój. Lód może też narastać, gdy do odwodnienia trafia woda z topniejącego podjazdu, lecz odbiornik znajduje się w zamarzniętym gruncie. Zbyt płytka albo niezaizolowana rura, zatkany osadnik i cofka z odbioru utrzymują wodę w systemie. Zamarznięta kratka przestaje przejmować spływ, więc woda może wejść do garażu lub tworzyć śliską taflę przed bramą.
Po bezpiecznym usunięciu lodu należy sprawdzić spadek korytka i rury, drożność kosza osadczego, miejsce zrzutu oraz poziom wody w studni odbiorczej. Próba przepływu wykonana przy dodatniej temperaturze pokaże zastoiska. Warto ustalić, czy rura biegnie w strefie przemarzania i czy opróżnia się po każdym dopływie. Projektant ocenia także powierzchnię zlewni oraz wydajność odwodnienia. Jeżeli stosuje się kabel grzejny, musi być dobrany do konkretnej rury, sterowany temperaturą i wilgocią oraz objęty ochroną elektryczną.
Nie należy rozbijać lodu ostrym narzędziem ani rozmrażać korytka płomieniem. Można przebić tworzywo, uszkodzić hydroizolację progu albo wywołać pożar. Sól przyspiesza korozję i może szkodzić nawierzchni oraz roślinom, więc nie zastępuje usunięcia przyczyny. Doraźnie zabezpiecza się śliską strefę i odpompowuje wodę przed garażem. Trwała poprawa wymaga samoczynnego opróżniania, oczyszczenia odbiornika, korekty spadku lub systemowego ogrzewania całej drogi odpływu, a nie tylko kratki.