Przewiązanie oznacza przesunięcie pionowych styków w kolejnych warstwach, dzięki któremu mur współpracuje jako całość. Gdy spoiny pokrywają się lub mijają o zbyt małą wartość, powstaje osłabiona linia. Nie można oceniać jej wyłącznie po wyglądzie elewacji, ponieważ wymagane przesunięcie zależy od wysokości i rodzaju elementu, systemu murowego oraz projektu.
Kontrolę najlepiej prowadzić podczas murowania. Dla każdego odcinka warto zmierzyć długość zakładu, zaznaczyć elementy docięte oraz wykonać zdjęcia kilku sąsiednich warstw. W wytycznych jednego systemu wartość może być opisana jako część wysokości elementu z dodatkowym minimum dla docinek, a w innym jako konkretna długość. Tych wartości nie wolno zamieniać między materiałami.
Najczęstszą przyczyną jest rozpoczęcie każdej warstwy takim samym elementem, niewłaściwe rozplanowanie otworów albo używanie krótkich odpadów przy narożach. Poprawne rozwiązanie planuje się przed ułożeniem rzędu, korzystając z elementów połówkowych lub docinanych w miejscach dopuszczonych instrukcją. Docinki powinny pozostawać odpowiednio daleko od naroży, a ich pionowe styki wymagają zaprawy, gdy nie mają pełnego połączenia profilowego.
Jeżeli błąd dotyczy świeżo ułożonej warstwy, elementy można poprawić wyłącznie w czasie roboczym zaprawy i zgodnie z instrukcją. Po związaniu nie należy nacinać lica, przyklejać siatki ani wstrzykiwać piany jako zamiennika prawidłowego wiązania. Lokalną lub rozległą naprawę dobiera projektant, uwzględniając obciążenie, smukłość ściany, położenie otworów i dalsze usztywnienie konstrukcji.
Roboty trzeba zatrzymać, gdy powtarzalne spoiny tworzą pionowy pas przez kilka warstw, wada znajduje się przy narożu, nadprożu albo podporze stropu, lub elementy są dodatkowo popękane. Samodzielne rozbieranie fragmentu ściany nośnej bez podparcia może naruszyć stateczność. Do oceny należy przekazać zdjęcia, wymiary, typ zaprawy oraz aktualny etap obciążenia muru.