Tak. Wraz ze wzrostem stężenia rośnie lepkość, a zwykle maleją ciepło właściwe i zdolność przekazywania ciepła w porównaniu z wodą. Pompa musi pokonać większe opory, przepływ może spaść, a wymiennik pracować z większą różnicą temperatur. Szczególnie silny wzrost lepkości występuje w niskiej temperaturze. Zbyt małe stężenie również jest błędem, bo może nie zapewnić ochrony przed zamarzaniem i właściwego poziomu inhibitorów korozji. Potrzebny jest więc zakres wynikający z obliczeń i danych konkretnego płynu.
Stężenie mierzy się skalibrowanym refraktometrem odpowiednim dla użytego glikolu, a nie wyłącznie areometrem bez korekty temperatury. Trzeba potwierdzić, czy zastosowano glikol propylenowy czy etylenowy, ponieważ mają inne charakterystyki i wymagania bezpieczeństwa. Wynik porównuje się z minimalną temperaturą projektową, instrukcją pompy, wymiennika i armatury. Warto zmierzyć przepływ, różnicę temperatur, pobór mocy pompy, pH oraz stan inhibitorów. Dolewanie wody w kolejnych latach może zmienić zarówno stężenie, jak i ochronę antykorozyjną.
Nie należy rozcieńczać instalacji na oko ani mieszać produktów o nieznanym składzie. Płyn może być szkodliwy dla środowiska i wymaga zebrania oraz zagospodarowania zgodnie z kartą charakterystyki. Korektę wykonuje się po obliczeniu objętości układu, z pełnym wymieszaniem i odpowietrzeniem, a następnie powtarza pomiar w kilku punktach. Jeżeli pompa kawituje, przepływ jest za mały lub źródło zgłasza alarm, instalację należy wyłączyć przed przegrzaniem wymiennika. Dobór stężenia nie może schodzić poniżej wymagań ochrony przeciwmrozowej i korozyjnej.