Nie istnieje jedna wysokość wywiewki w centymetrach właściwa dla każdego dachu. Wylot prowadzi się ponad połać i umieszcza tak, aby ograniczyć powrót gazów do pomieszczeń, zawiewanie oraz zasypanie śniegiem. Jego położenie względem okien, drzwi i czerpni musi wynikać z projektu oraz wymagań właściwych dla konkretnej inwestycji. Poprawny wymiar zależy więc od geometrii połaci, sąsiednich lukarn i otworów oraz od stref zalegania śniegu.
Wentylacja pionu stabilizuje ciśnienie w instalacji. Podczas spływu dużej porcji ścieków brak dopływu powietrza może powodować wysysanie wody z syfonów, bulgotanie i przenikanie zapachów. Zbyt niskie zakończenie łatwiej zasypuje śnieg, zalewa woda albo znajduje się w strefie zawirowań przy połaci. Nie należy kończyć pionu na nieużytkowym poddaszu, pod okapem ani pod dachówką wentylacyjną, ponieważ wilgoć i gazy pozostaną w przegrodzie lub wrócą do wnętrza.
Najpierw trzeba wyznaczyć miejsce przejścia na rzucie dachu i zmierzyć odległość od każdego okna, drzwi oraz czerpni wentylacji. Projektant powinien następnie potwierdzić aktualne wymagania formalne dla danej inwestycji i dopiero wtedy dobrać systemowe przejście oraz wysokość rury. Archiwalna instrukcja Kaczmarek z 2004 r. dla opisanego w niej systemu PP-HT podaje orientacyjnie 0,5 do 1,0 m ponad dach, lecz jest to wytyczna wykonawcza tego producenta, a nie wartość zastępująca analizę konkretnej połaci, strefy śniegowej i dokumentacji projektu.
Średnicy wywiewki, sposobu ewentualnej redukcji i liczby wentylowanych pionów nie dobiera się na oko. Trasa powinna pozostać drożna, mieć stabilne mocowanie i przejście szczelne dla wody opadowej, ale umożliwiające ruchy termiczne. Nasada nie może zmniejszać wymaganej przepustowości ani sprzyjać oblodzeniu. Zawór napowietrzający wpuszcza powietrze przy podciśnieniu, lecz nie usuwa gazów na zewnątrz, więc nie zastępuje wywiewki w każdej konfiguracji. Liczbę pionów wyprowadzonych ponad dach i dopuszczalność zaworów ustala się w projekcie na podstawie PN-EN 12056-2, układu instalacji oraz aktualnych wymagań formalnych.
Po montażu sprawdza się pionowość, stabilność, drożność, szczelność obróbki oraz odległości od otworów i czerpni. Nie wolno łączyć wywiewki z kanałem wentylacji pomieszczeń, kanałem dymowym ani spalinowym. Pracę na dachu wykonuje się z zabezpieczeniem przed upadkiem i bez chodzenia po kruchej okładzinie. Gdy zakończenie jest za niskie, zasypywane albo połączone z niewłaściwym kanałem, należy wstrzymać użytkowanie problematycznego rozwiązania i zlecić korektę instalatorowi oraz dekarzowi.