Rura PP wydłuża się po ogrzaniu i skraca po ostygnięciu. Jeżeli długi odcinek zostanie sztywno zablokowany bez przewidzianej kompensacji, ruch może zamienić się w wygięcie albo obciążenie uchwytów i połączeń. Rura stabilizowana również zmienia długość, tylko zwykle w mniejszym stopniu. Współczynnik trzeba odczytać dla dokładnego rodzaju wyrobu; ogólne określenie „rura z wkładką” nie wystarcza do obliczeń.
Przybliżone wydłużenie liczy się ze wzoru ΔL = α × L × ΔT. Jeżeli α podano w mm/(m·K), długość L w metrach, a zmianę temperatury ΔT w kelwinach, wynik otrzymuje się w milimetrach. Różnica 40°C ma tę samą wartość liczbową co 40 K. Liczy się zmiana temperatury rury względem warunków montażu, a nie sama temperatura wody. Dla montażu przy 20°C i nagrzania do 60°C przyjmuje się w tym uproszczeniu ΔT = 40 K.
W poradniku KAN-therm dla jednorodnego PP podano α = 0,15 mm/(m·K), a dla PP stabiGLASS 0,05 mm/(m·K). Odcinek 6 m przy zmianie o 40 K wydłuży się więc odpowiednio o 0,15 × 6 × 40 = 36 mm albo 0,05 × 6 × 40 = 12 mm. To przykład dla wymienionych konstrukcji rur, nie tabela dla każdego PP. W rzeczywistej instalacji trzeba uwzględnić najwyższą przewidywaną temperaturę pracy i wymagania wybranego systemu.
Punkty stałe wyznaczają miejsca, od których odcinek może się wydłużać, a podpory przesuwne prowadzą rurę, pozwalając na ruch wzdłuż osi. Kompensację może zapewniać odpowiednio dobrana zmiana kierunku albo pętla. Długość ramienia przejmującego ugięcie zależy także od średnicy i materiału, dlatego same obliczone 36 mm nie mówią, jak długi ma być odcinek poprzeczny. Rozstaw uchwytów służących do podparcia ustala się osobno z tabel producenta.
W przejściach i zabudowie trzeba pozostawić rozwiązanie pozwalające na zakładany ruch, a izolacji cieplnej nie uznawać automatycznie za skuteczny kompensator. Nie luzuj przypadkowo obejm już pracującej instalacji: możesz usunąć punkt stały potrzebny w innym miejscu. Przy wybrzuszeniu rury, trzaskach lub przemieszczaniu połączeń wykonawca powinien prześledzić cały odcinek między zamocowaniami. Naprawa polega na uporządkowaniu podparcia i przejmowania wydłużeń, a nie na mocniejszym dociśnięciu wygiętej rury do ściany.