Cienka warstwa wody nie zawsze świadczy o awarii, lecz wyraźne zastoiska oznaczają brak ciągłego spadku, ugięcie między hakami albo podniesienie odcinka przy łączeniu. Przyczyną bywa rozstaw lub poluzowanie haków, ciężar lodu, osad, rozszerzalność długiej rynny albo niewłaściwa rzędna odpływu. Stojąca woda gromadzi brud, zwiększa obciążenie i zamarzając rozszerza połączenia. Gdy lustro dochodzi do tylnej krawędzi, woda może zawilgacać deskę okapową i elewację.
Po oczyszczeniu rynny sprawdza się ją poziomicą lub niwelatorem, porównując rzędne dna i położenie haków od najwyższego punktu do leja. Próba małym strumieniem ujawnia miejsca cofania bez przeciążania systemu. Trzeba skontrolować łączenia, dylatacje, drożność leja i rury spustowej oraz możliwość odpływu na dole. Ślady zacieków pod okapem mogą wskazywać, że problem występuje tylko przy większym deszczu. Projektowane położenie rynny względem krawędzi dachu i zsuwającego się śniegu także wpływa na jej trwałość.
Nie należy uzyskiwać spadku przez wyginanie pojedynczego haka z drabiny podczas pełnej rynny. Najpierw usuwa się wodę i osad, zabezpiecza pracę na wysokości, a następnie reguluje lub wymienia odpowiedni odcinek mocowań. Długie elementy muszą zachować możliwość ruchu termicznego. Jeśli rynna pękła, odchyliła się od deski albo mocowanie wyrwało fragment okapu, potrzebna jest naprawa podłoża, nie tylko uszczelnienie złącza. Po korekcie wykonuje się ponowną próbę przepływu i kontroluje, czy woda z rury nie podmywa fundamentu.