Woda na zimnej rurze może być kondensatem, a nie wyciekiem. Kondensacja powstaje, gdy temperatura powierzchni spada poniżej punktu rosy powietrza. Przykładowo przy 24°C i wilgotności względnej 60% punkt rosy wynosi około 16°C. Rura z zimną wodą może być chłodniejsza, więc para skrapla się na całej powierzchni, szczególnie po kąpieli. Wyciek częściej tworzy miejscową kroplę przy połączeniu i trwa także przy suchym powietrzu.
Osusz rurę i obserwuj, czy wilgoć pojawia się równomiernie, czy zaczyna w jednym punkcie. Zmierz temperaturę oraz wilgotność pomieszczenia i temperaturę powierzchni. Hydraulik powinien sprawdzić połączenia i szczelność, a następnie ocenić izolację. Izolacja przeciw kondensacji musi mieć odpowiednią grubość, zamkniętą strukturę i szczelne połączenia; przerwa przy uchwycie może stać się miejscem dalszego skraplania.
Nie owijaj mokrej rury materiałem chłonnym i nie zamykaj jej bez osuszenia. Woda pozostanie pod warstwą, powodując korozję elementów i pleśń. Nie zwiększaj temperatury zimnej wody jako metody naprawy. Trzeba ograniczyć wilgotność przez sprawną wentylację i wykonać ciągłą izolację dobraną do temperatury rury oraz warunków powietrza, a wcześniej wykluczyć rzeczywisty przeciek.