Wilgotnej izolacji nie należy przykrywać jastrychem bez ustalenia źródła wody i potwierdzenia, że układ nadaje się do zamknięcia. Warstwa rozdzielająca pod jastrychem może ograniczyć wysychanie, a wilgoć pozostawiona pod podłogą może pogorszyć właściwości materiałów, sprzyjać zapachom i ujawnić nieszczelność hydroizolacji. Sam fakt, że górna powierzchnia wygląda na suchą, nie przesądza o stanie niższych warstw.
Trzeba odróżnić krótkotrwałe zwilżenie powierzchni od wody uwięzionej między płytami, pod nimi albo na hydroizolacji. Przyczyną może być opad podczas robót, awaria instalacji, wilgotne podłoże, brak ciągłości izolacji przeciwwilgociowej lub kondensacja. Znaczenie ma rodzaj izolacji, ponieważ materiały inaczej chłoną wodę, odkształcają się i odzyskują deklarowane parametry. Nie istnieje jedna wartość wilgotności odpowiednia dla każdego wyrobu i układu.
Bezpiecznie można wstrzymać dostawę jastrychu, sfotografować obszary wilgoci i sprawdzić, czy nie ma aktywnego wycieku. Nie należy nakłuwać hydroizolacji ani uruchamiać przypadkowego intensywnego nagrzewania. Jeżeli w podłodze znajdują się instalacje elektryczne, obwód powinien pozostać wyłączony do czasu sprawdzenia przez osobę uprawnioną.
Specjalista powinien wykonać kontrolne odkrywki w uzgodnionych miejscach, ocenić podłoże i hydroizolację oraz zastosować metodę pomiaru właściwą dla danego materiału. Płyty odkształcone, rozwarstwione, zanieczyszczone lub niespełniające wymagań producenta trzeba wymienić. Materiał, który może pozostać, suszy się w kontrolowanych warunkach, nie uszkadzając innych warstw.
Jastrych można wykonać dopiero po usunięciu przyczyny, odbiorze izolacji i udokumentowaniu wyników wymaganych przez projekt oraz producentów systemu podłogowego. Jeśli woda nadal napływa, czuć zapach stęchlizny, izolacja ugina się albo nie można skontrolować warstwy pod nią, robót nie wolno kontynuować. Zakrycie problemu przenosi ryzyko na gotową posadzkę i utrudnia późniejszą naprawę.