Łączenie staje się widoczne, gdy sąsiednie pola wysychają w różnym tempie albo kolejną porcję nałożono po utracie mokrej krawędzi. Różnica może dotyczyć faktury, grubości, kierunku zacierania lub koloru. Sprzyjają jej słońce, przeciąg, chłonne podłoże, nieregularne gruntowanie i materiał z różnych partii. Na dużej ścianie wykonawca powinien planować pracę do naturalnych krawędzi, ponieważ miejscowe rozcieranie zaschniętego styku zwykle powiększa smugę.
Przed naprawą powierzchnię ogląda się w świetle dziennym i bocznym z odległości właściwej dla użytkowania. Trzeba ustalić, czy różnica jest wyłącznie optyczna, czy występuje uskok, słaba przyczepność lub pęknięcie. Wykonuje się próbę czyszczenia i małe pole wzorcowe w niewidocznym miejscu, stosując ten sam system, narzędzie oraz warunki. Numer partii, rozcieńczenie, temperatura i czas między polami pomagają odtworzyć przyczynę. Wilgotne podłoże albo plamy po przecieku trzeba wykluczyć przed kolejną warstwą.
Nie należy domalowywać samej wąskiej linii ani mocno polerować jednego fragmentu, bo różnica połysku pozostanie widoczna. Najpewniejsza korekta estetyczna często obejmuje całe pole od naroża do naroża po przygotowaniu powierzchni i wykonaniu próby zgodności. Jeśli warstwa jest odspojona, usuwa się ją do nośnego podłoża, zamiast przykrywać. Podczas szlifowania i natrysku potrzebne są wentylacja oraz ochrona dróg oddechowych zgodna z kartą produktu. Kolejne pola wykonuje zespół zapewniający ciągłą mokrą krawędź, a materiał z opakowań miesza się w sposób ograniczający różnice partii.