Unoszenie brzegów, nazywane wywijaniem lub paczeniem, wynika najczęściej z nierównomiernego skurczu na grubości jastrychu. Górna powierzchnia wysycha i kurczy się szybciej niż wilgotniejszy dół, dlatego krawędzie oraz naroża mogą podnieść się względem środka pola. Zjawisko nasilają nadmiar wody zarobowej, szybkie wysychanie od słońca lub przeciągu, niewłaściwa pielęgnacja, duże pola oraz nierównomierna grubość.
W jastrychu pływającym znaczenie mają też podatność izolacji, rozmieszczenie szczelin ruchowych i lokalne podparcie. W jastrychu zespolonym trzeba dodatkowo sprawdzić przyczepność do podłoża. Uniesiona krawędź może po wyrównaniu wilgotności częściowo opaść, lecz nie należy zakładać, że nastąpi to zawsze. Przedwczesne przyklejenie okładziny może utrwalić naprężenia, spowodować pęknięcia albo odspojenie posadzki.
Bezpiecznie można wykonać mapę wysokości przy użyciu długiej łaty, zapisując datę i warunki pomiaru. Warto zaznaczyć rysy, odmienne odgłosy przy lekkim opukiwaniu i miejsca, które zmieniają położenie pod obciążeniem. Nie obciąża się krawędzi workami, nie szlifuje jej przed zakończeniem oceny i nie wierci w posadzce, szczególnie gdy znajduje się w niej instalacja ogrzewania podłogowego.
Specjalista mierzy wilgotność metodą odpowiednią do planowanego wykończenia, płaskość, różnice wysokości i rozwój odkształcenia w czasie. Sprawdza grubość, wytrzymałość, dylatacje, warunki wykonania, pielęgnację oraz przyczepność albo podparcie zależnie od układu. Przed ingerencją lokalizuje się instalacje. Sam pojedynczy odczyt wilgotności powierzchniowej nie wystarcza do decyzji o przykryciu.
Małe, stabilne odkształcenie można czasem skorygować przez kontrolowane szlifowanie lub zaprawę wyrównującą, jeśli pozwalają na to grubość, wytrzymałość i dokumentacja systemu. Krawędź ruchoma, pęknięta albo pozbawiona podparcia może wymagać naprawy konstrukcji jastrychu lub wymiany pola. Prace wykończeniowe wznawia się dopiero po ustabilizowaniu geometrii i wilgotności oraz potwierdzeniu nośności podłoża.