Szczeliny trzeba usunąć przed wykonaniem warstwy zbrojonej, ponieważ sama masa z siatką nie odtwarza ciągłości izolacji. Otwarte spoiny tworzą miejsca o innych właściwościach cieplnych i mogą później ujawnić się na elewacji. Najpierw należy jednak sprawdzić, czy problem dotyczy tylko lokalnego niedopasowania krawędzi, czy wynika z ruchu płyt, nierównego podłoża albo nieprawidłowego klejenia.
W systemie z płytami styropianowymi spoiny wypełnia się materiałem wskazanym przez producenta kompletnego systemu, zwykle dopasowanym paskiem izolacji albo pianą o właściwościach przeznaczonych do tego zastosowania. Przy wełnie stosuje się rozwiązanie dopuszczone dla wełnianej odmiany systemu, na przykład kliny z tego samego materiału. Szczelin nie wypełnia się zwykłą zaprawą klejącą, ponieważ tworzy ona sztywny mostek cieplny.
Po związaniu materiału powierzchnia musi być równa, stabilna, sucha i odpylona. Wystające fragmenty usuwa się metodą właściwą dla rodzaju płyt, bez wyrywania krawędzi. Jeżeli płyty kołyszą się, odspajają, mają szerokie ubytki albo szczeliny układają się w długie linie, miejscowe wypełnianie nie wystarczy. Trzeba ustalić przyczynę i wymienić wadliwie zamocowany obszar.
Użytkownik może wykonać zdjęcia całych ścian i zbliżenia spoin, oznaczyć ruchome płyty oraz zebrać etykiety zastosowanego systemu. Nie powinien samodzielnie pracować na rusztowaniu ani mieszać produktów różnych producentów. Wykonawca powinien skontrolować układ płyt, mijanie się spoin, równość, przyczepność i mocowanie, a wynik porównać z instrukcją systemową.
Warstwę zbrojoną wolno rozpocząć dopiero po odbiorze podłoża. Prace należy zatrzymać, gdy płyty są mokre, zdeformowane, odspojone, klej znajduje się w spoinach albo nie można potwierdzić zgodności materiałów. Naprawa musi objąć również źródło ruchu lub nierówności, inaczej rysy mogą przejść przez kolejne warstwy mimo starannego zaszpachlowania powierzchni.