Murowana ściana działowa nie powinna przypadkowo stać się podporą stropu. Gdy strop ugina się pod ciężarem własnym, warstwami podłogi i użytkowaniem, sztywno zaklinowana działówka przejmuje nacisk, do którego zwykle nie została zaprojektowana. Skutkiem mogą być ukośne rysy, zgniecenie górnych bloczków, odspojenie tynku, zakleszczanie drzwi albo wyboczenie smukłej ściany. Dlatego górny styk wykonuje się jako szczelinę zdolną przejąć przewidywane przemieszczenie, a nie jako zwykłą spoinę murarską.
Szerokość szczeliny wynika z projektu, rodzaju i rozpiętości stropu, miejsca ustawienia ściany, pełzania, skurczu oraz kolejności obciążania konstrukcji. W wytycznych dwóch systemów murowych spotyka się zwykle zakres od 1 do 3 cm albo zalecenie 2 do 3 cm, ale nie jest to wartość uniwersalna. Działówki powinno się murować po rozszalowaniu i usunięciu podpór stropu, gdy konstrukcja przejęła już ciężar własny. Przy większym obliczeniowym ugięciu, wysokiej ścianie lub wymaganej odporności ogniowej projektant dobiera indywidualny detal.
Ostatnią warstwę muru docina się równo, pozostawiając wolną przestrzeń na całej długości. Szczelinę wypełnia się bez mocnego ubijania sprężystą wełną mineralną albo materiałem elastycznym wskazanym w rozwiązaniu systemowym. Nie wolno wciskać w nią kawałków cegły, klinów ani zaprawy. Zwykła, twardniejąca piana również nie jest automatycznie prawidłowym zamiennikiem produktu o potwierdzonej odkształcalności. Boczne ustabilizowanie ściany wykonuje się niezależnie tak, aby przenosiło siły poziome, lecz nie blokowało pionowego ruchu stropu.
Przed tynkowaniem sprawdza się ciągłość szczeliny, brak stwardniałych mostków oraz zgodność wypełnienia z dokumentacją. Tynk nie może sztywno spiąć muru ze stropem. W przegrodzie o wymaganej izolacyjności akustycznej lub odporności ogniowej nie wystarczy dowolna wełna i warstwa akrylu. Potrzebny jest kompletny, sklasyfikowany układ o określonej głębokości, gęstości, mocowaniu i zamknięciu powierzchni. Lekka ściana szkieletowa wymaga własnej głowicy przesuwnej; sama szczelina nad płytą poszycia nie zapewnia jej stateczności.
W gotowym budynku nie należy samodzielnie wycinać całego styku szlifierką. Najpierw trzeba potwierdzić, że ściana rzeczywiście jest nienośna, zlokalizować instalacje i ocenić jej stabilność boczną. Gdy górne elementy są skruszone, rysy rosną, strop wyraźnie opiera się na ścianie albo odspaja się tynk nad przejściem, obszar zabezpiecza się i zleca ocenę konstruktorowi. Naprawa może wymagać etapowego odciążenia połączenia, odtworzenia podatnego wypełnienia oraz wykonania niezależnych łączników prowadzących. Samo zaszpachlowanie rysy usuwa jedynie skutek wizualny.