Stęchły zapach oznacza zwykle długotrwałą wilgoć i rozwój mikroorganizmów na drewnie, kurzu lub izolacji. Woda może parować z nieosłoniętego gruntu, napływać przez fundament, skraplać się na chłodnych elementach albo pochodzić z nieszczelnej instalacji. Samo otwarcie dodatkowych kratek nie zawsze pomaga. Latem ciepłe i wilgotne powietrze zewnętrzne może ochłodzić się pod podłogą i zwiększyć kondensację na zimnych powierzchniach.
Oględziny powinny objąć grunt, ślady zalewania, rynny i spadki terenu, rury, izolację oraz wszystkie końce belek. Mierzy się wilgotność drewna, temperaturę i wilgotność powietrza w kilku okresach, a nie tylko po jednym suchym dniu. Trzeba ustalić, czy przestrzeń ma być częścią strefy wentylowanej, czy zamkniętej i kontrolowanej. Rozwiązanie zależy od projektu: może wymagać szczelnej bariery na gruncie, odwodnienia, osuszenia, izolacji obwodowej albo kontrolowanej wentylacji. Łączenie przypadkowych metod może przenieść punkt rosy w niekorzystne miejsce.
Nie wchodź do ciasnej przestrzeni bez oceny dostępu, jakości powietrza, instalacji elektrycznej i stabilności podłoża. Nie rozpylaj preparatu biobójczego przed usunięciem źródła wilgoci. Mokre lub miękkie drewno wymaga oceny konstrukcyjnej, a skażoną izolację często trzeba usunąć w zabezpieczeniu. Po naprawie monitoruje się wilgotność przez kolejne sezony. Zapach może utrzymywać się w materiałach wykończeniowych, dlatego efekt ocenia się po wysuszeniu i oczyszczeniu, nie zaraz po uruchomieniu wentylatora.