Spadek rynny prowadzi wodę do odpływu, a haki utrzymują jej geometrię pod ciężarem wody, śniegu i lodu. Nie ma jednak jednej wartości wspólnej dla wszystkich systemów. Przykładowo instrukcja stalowego systemu Niagara zaleca spadek 3 mm na metr i maksymalny rozstaw pozostałych haków 50 do 60 cm. Instrukcja Galeco PVC² zaleca spadek co najmniej 10 mm na 10 m, czyli 1 mm na metr, oraz maksymalny rozstaw 60 cm. Wykonawca musi więc stosować dokumentację dokładnie tego modelu, a nie wartość zapamiętaną z innej budowy.
Różnicę wysokości oblicza się ze wzoru: długość odcinka razy spadek jednostkowy. Dla odcinka 8 m i zalecenia 3 mm na metr obniżenie w stronę odpływu wynosi 24 mm. Pomiar prowadzi się wzdłuż tylnej krawędzi albo innego punktu wskazanego w instrukcji, ponieważ sam górny brzeg może zmieniać położenie w profilowanym systemie. Najwyższy i najniższy hak wyznaczają linię sznura, lecz ostatecznie trzeba sprawdzić rzędne oraz upewnić się, że dno nie ma lokalnego przeciwspadku.
Rozmieszczenie zaczyna się od odpływów, narożników, łączników i zakończeń, ponieważ te miejsca wymagają dodatkowej stabilizacji. W systemie Galeco PVC² hak powinien znajdować się nie dalej niż 15 cm od końca łącznika, narożnika, denka lub leja spustowego. Jest to wymaganie tego producenta i nie wolno automatycznie przenosić go na każdy wyrób. Pozostałe haki rozkłada się w granicach dopuszczonego maksimum, mierząc rzeczywisty odstęp między osiami. Połowa planowanej liczby uchwytów na długim odcinku nie oznacza poprawnego podparcia, nawet jeśli rynna początkowo wygląda prosto.
Rynna musi zachować możliwość wydłużania i kurczenia się wraz z temperaturą. Łączniki, uszczelki, punkty stałe i przesuwne montuje się według instrukcji, pozostawiając wymagane luzy. Zbyt sztywne skręcenie odcinków może powodować falowanie, wysuwanie złączek lub pękanie tworzywa, a zbyt rzadkie haki sprzyjają tworzeniu zastoin. Odpływu nie umieszcza się przypadkowo: jego liczba i położenie zależą od powierzchni oraz geometrii połaci i przepustowości systemu. Sam większy spadek nie naprawi rynny o zbyt małym przekroju.
Po montażu wykonuje się próbę wodą i obserwuje cały odcinek, złącza oraz pion spustowy. Niewielka ilość wody pozostająca wskutek napięcia powierzchniowego nie jest tym samym co głęboka zastoinowa kałuża, ale wyraźny przeciwspadek wymaga korekty haków. Nie należy wyginać zamontowanych uchwytów przez obciążanie rynny. Montaż wymagający obu rąk wykonuje się z odebranego rusztowania albo podestu roboczego dobranego do oceny ryzyka; drabina nadaje się tylko do krótkiej pracy bez wychylania i po prawidłowym zabezpieczeniu. Uszkodzone mocowanie, spróchniała deska czołowa lub odkształcona rynna wymagają oceny dekarza, ponieważ regulacja na słabym podłożu może doprowadzić do oberwania całego odcinka.