O izolacyjności nie decyduje sama grubość wełny ani liczba płyt. Dźwięk mowy przechodzi przez całą przegrodę, lecz również bokiem przez sufit, podłogę, ściany poprzeczne, drzwi, puszki i kanały. Sztywne połączenie obu okładzin wspólnymi profilami może przenosić drgania, a szczelina o szerokości kilku milimetrów przy obwodzie wyraźnie obniża wynik. Jeżeli ścianka kończy się na lekkim suficie podwieszanym, fala może ominąć ją w pustce nad sufitem mimo starannego wypełnienia pola między profilami.
Kontrola wymaga rozpoznania pełnej drogi dźwięku. Sprawdza się, czy ścianka dochodzi do stropu konstrukcyjnego, jak uszczelniono obwód, czy spoiny warstw są przesunięte oraz czy puszki nie leżą naprzeciw siebie. Oględziny obejmują drzwi, kratki, przepusty i połączenia boczne. Prosty odsłuch wskazuje miejsca wyraźnych nieszczelności, ale ilościową ocenę daje pomiar terenowy wykonany według ustalonej metody. Przed rozbiórką warto porównać dokumentację systemu z rzeczywistym układem profili, masą okładzin, wypełnieniem i sposobem mocowania.
Nie należy wciskać przypadkowej pianki w otwarte szczeliny ani dokładać cienkiej maty tylko po stronie jednego pomieszczenia bez analizy. Materiał chłonny w pustce ogranicza rezonans, lecz nie zastępuje masy, szczelności i rozsprzężenia. Naprawa może polegać na uszczelnieniu obwodu materiałem zachowującym elastyczność, poprawie przepustów, dołożeniu niezależnej okładziny albo poprowadzeniu ściany do stropu. W przegrodach o wymaganej odporności ogniowej wszystkie zmiany muszą należeć do zgodnego rozwiązania systemowego; samowolne wypełnienie może pogorszyć bezpieczeństwo pożarowe.