Sauna tworzy wysoką temperaturę i okresowo dużą ilość pary, dlatego zwykła zabudowa pomieszczenia nie jest wystarczającym układem przegród. Potrzebna jest izolacja cieplna, szczelna warstwa ograniczająca migrację pary od strony wnętrza kabiny oraz wentylacja zgodna z typem pieca. Drewno i elementy wyposażenia muszą zachować wymagane odległości od gorących części. Wilgoć wypuszczana po kąpieli nie może kondensować w sąsiedniej ścianie, suficie albo w zimnej przestrzeni technicznej.
Przed montażem ocenia się konstrukcję i wilgotność ścian, wysokość wnętrza, odpływ, możliwość osuszania oraz trasę nawiewu i wywiewu. Instrukcja konkretnego pieca określa kubaturę kabiny, moc, odległości bezpieczeństwa, osłony, rozmieszczenie czujnika i wymagane zasilanie. Elektryk dobiera osobny obwód, przekrój kabli, aparatykę oraz osprzęt przeznaczony do temperatur występujących w danej strefie. Wentylacja ma zapewnić tlen użytkownikom, równomierny rozkład temperatury i wysuszenie kabiny po użyciu, bez kierowania gorącego, wilgotnego powietrza w zamkniętą pustkę.
Nie należy instalować pieca na przypadkowym przedłużaczu, zasłaniać nawiewu ani suszyć materiałów na osłonie urządzenia. Impregnaty i kleje muszą być dopuszczone do warunków sauny, bo podgrzane mogą emitować niepożądane substancje. Po wykonaniu sprawdza się działanie ogranicznika temperatury, wentylacji i wyłączania. Zapach spalenizny, ciemnienie drewna przy piecu, wyzwalanie zabezpieczenia lub zawroty głowy wymagają przerwania kąpieli, odłączenia urządzenia i kontroli. Napraw elektrycznych wewnątrz kabiny nie powinien wykonywać użytkownik bez kwalifikacji.