Rdzawe przebarwienie najczęściej powstaje, gdy wilgoć dociera do niezabezpieczonego elementu stalowego: gwoździa, narożnika, siatki, łącznika lub fragmentu zbrojenia. Produkty korozji migrują przez porowaty tynk i pojawiają się na farbie. Źródłem wody może być przeciek, kondensacja, mokry mur albo użycie zbyt wilgotnej zaprawy. Nie każda żółtobrązowa plama jest rdzą; podobny wygląd dają zanieczyszczenia organiczne, nikotyna i składniki wcześniejszej powłoki.
Najpierw mierzy się wilgotność i sprawdza, czy plama rośnie po deszczu lub sezonie ogrzewania. Detektor metalu pomaga zlokalizować element, a mała odkrywka potwierdza rodzaj korozji i stan otoczenia. Trzeba zbadać drogę wody, głębokość osadzenia stali oraz to, czy element jest nośny. Jeśli przebarwienie leży na suficie lub ścianie zewnętrznej, kontroluje się dach, instalacje i mostki cieplne. Dopiero po wysuszeniu można ocenić przyczepność tynku i zakres materiału wymagającego usunięcia.
Nie należy zamalowywać plamy kolejnymi warstwami bez odsłonięcia źródła. Powłoka blokująca może na chwilę ukryć kolor, ale korozja i wilgoć będą postępować. Luźną rdzę usuwa się, element zabezpiecza produktem zgodnym z tynkiem, a ubytek uzupełnia po ustabilizowaniu podłoża. Jeśli odkryte zostanie zbrojenie konstrukcyjne albo znaczny ubytek przekroju, zakres naprawy ustala konstruktor. Podczas szlifowania potrzebna jest ochrona przed pyłem, a mokrego tynku nie zamyka się szczelną farbą przed osiągnięciem właściwego stanu.