Przerwy w płycie fundamentowej nie należy lokalizować według zasięgu pompy ani końca dziennej dostawy. Jest to styk dwóch etapów betonowania, który ma przenosić oddziaływania przewidziane w konstrukcji, a często także zachować szczelność części podziemnej. Jeszcze przed zbrojeniem konstruktor powinien wskazać dopuszczalne miejsce, geometrię styku i sposób kontynuacji robót.
Rozwiązanie projektowe musi uwzględniać układ statyczny, kierunek i ciągłość zbrojenia, grubość płyty, przejścia instalacyjne oraz wymagania hydroizolacji. Jeżeli płyta pracuje jako element wodoszczelny, projektant dobiera również system uszczelnienia styku i jego połączenia z pozostałymi detalami. Nie wolno samodzielnie zaginać, przecinać ani przesuwać prętów, aby ułatwić wykonanie krawędzi etapu.
Plan betonowania powinien określać kolejność pól, wielkość dostaw, wydajność pompy, liczbę pracowników i urządzeń do zagęszczania oraz rezerwę na awarię. Trzeba uzgodnić receptę i tempo dostaw z wytwórnią, dostęp dla samochodów, oświetlenie, pogodę i pielęgnację. Pozwala to sprawdzić, czy założona przerwa jest rzeczywiście potrzebna i czy ekipa potrafi wykonać detal w zaplanowanym miejscu.
Dokumentacja robocza powinna opisywać zakończenie pierwszego etapu, zabezpieczenie wystającego zbrojenia i uszczelnienia, ochronę powierzchni oraz przygotowanie styku przed wznowieniem. Podczas odbioru sprawdza się czystość i stan powierzchni betonu, występowanie mleczka cementowego oraz położenie prętów i elementów uszczelniających. Metodę przygotowania powierzchni i warunki kolejnego betonowania ustala projektant zgodnie ze specyfikacją wykonania.
Jeśli przerwa powstaje nagle w innym miejscu, trzeba zapisać czas, numery dostaw, warunki pogodowe i stan powierzchni, a następnie powiadomić kierownika budowy oraz konstruktora. Nie należy maskować styku cienką warstwą zaprawy ani kontynuować po dowolnym czasie bez decyzji. Betonowanie rozpoczyna się dopiero po odbiorze zbrojenia, uszczelnień, deskowania i przygotowanego styku zgodnie z pisemnym rozwiązaniem.