Pozioma rysa w ścianie fundamentowej może oznaczać zginanie ściany pod naporem gruntu lub wody, ale jej znaczenie zależy od konstrukcji i miejsca. Trzeba odróżnić pęknięcie tynku od rysy przechodzącej przez mur albo beton. Niepokojące są: wybrzuszenie do wnętrza, przesunięcie części ściany, wilgotna szczelina, rysa rosnąca po opadach oraz kilka równoległych pęknięć. Przyczyną może być niedostateczne zbrojenie, brak podparcia na górze, ciężki lub zmarznięty zasyp, niesprawny drenaż bądź dodatkowe obciążenie terenu przy budynku.
Najpierw wykonaj fotografie z podziałką, zaznacz końce rysy i zmierz jej szerokość w kilku punktach, bez zaklejania przed oględzinami. Konstruktor powinien sprawdzić pion i krzywiznę ściany, grubość oraz materiał, układ stropu, poziom terenu, odpływ wód i historię zmian. Sama szerokość rysy nie jest wystarczającym kryterium: wąskie pęknięcie połączone z wybrzuszeniem może być ważniejsze niż szersza, stabilna rysa skurczowa. W razie aktywnego ruchu stosuje się okresowe pomiary, a nie tylko gipsowy znacznik.
Nie odkopuj od razu całej ściany od zewnątrz, ponieważ grunt może obecnie zapewniać część podparcia. Nie dociskaj jej też prowizorycznie pojedynczym słupkiem. Gdy ściana szybko się przemieszcza, słychać trzaski albo uszkodzenie dotyczy przyłącza gazowego, należy opuścić zagrożoną strefę i wezwać pomoc. Docelowe działanie może obejmować kontrolowane odciążenie gruntu, odwodnienie, podparcie i wzmocnienie, lecz kolejność musi wynikać z projektu. Samo wypełnienie rysy żywicą nie usuwa naporu działającego na ścianę.