Pompa ciepła może współpracować z istniejącą instalacją, ale nie oznacza to automatycznie pracy bez zmian. Jej sprawność rośnie przy możliwie niskiej temperaturze zasilania, natomiast stary kocioł mógł ogrzewać grzejniki wodą o znacznie wyższej temperaturze. O przydatności instalacji decyduje moc odbiorników przy nowym parametrze, obliczeniowe straty ciepła każdego pomieszczenia oraz wymagany przepływ. Sam dobór urządzenia według powierzchni domu pomija izolacyjność, wentylację, klimat i sposób użytkowania.
Audyt zaczyna się od obliczenia obciążenia cieplnego, oceny dotychczasowego zużycia paliwa i pomiaru, jak dom zachowuje się przy obniżonej temperaturze zasilania. Dla każdego grzejnika trzeba odczytać typ i wymiary, a następnie sprawdzić jego moc dla przyjętych temperatur wody i wnętrza. Projektant weryfikuje średnice rur, opory, zawory, pompę obiegową, pojemność wodną, naczynie wzbiorcze oraz sposób przygotowania ciepłej wody. Niekiedy wystarczy wymiana kilku grzejników i regulacja, innym razem potrzebne są większe odbiorniki, dodatkowy obieg albo termomodernizacja.
Nie należy podnosić krzywej grzejnej tylko po to, aby skompensować niedowymiarowane odbiorniki, ponieważ zwiększa to zużycie energii i może uruchamiać grzałkę pomocniczą. Bufor nie jest uniwersalnym lekarstwem: ma sens, gdy wynika z hydrauliki, minimalnego przepływu lub wymagań urządzenia. Po montażu potrzebne są płukanie, odpowietrzenie, nastawy przepływów i obserwacja pracy w chłodnych warunkach. Demontaż instalacji gazowej, odprowadzenia spalin i przyłączy powinien odbyć się zgodnie z właściwą procedurą, przez osoby z wymaganymi kwalifikacjami.