Dylatacja pozwala oddzielnym polom jastrychu rozszerzać się, kurczyć i nieznacznie przemieszczać. Jeśli płytka lub sztywna fuga przechodzi nad nią bez odpowiedniego złącza, ruch skupia się w okładzinie i tworzy prostą rysę. Ogrzewanie zwiększa cykle temperatury, ale nie jest samo w sobie wadą. Pękaniu sprzyjają zbyt duże pola, brak dylatacji obwodowej, szybkie wygrzewanie, nierównomierne podparcie oraz ułożenie płytek przed osiągnięciem właściwej wilgotności i wytrzymałości jastrychu.
Trzeba nanieść przebieg pęknięć na plan i porównać go z dylatacjami konstrukcyjnymi oraz roboczymi podłoża. Odkrywka w kontrolowanym miejscu pokaże, czy szczelina została zaszpachlowana, gdzie znajduje się rura i jaka jest grubość kleju. Sprawdza się protokół wygrzewania, wilgotność przed montażem, wielkość pól i rodzaj zaprawy. Projekt naprawy określa, które dylatacje muszą być przeniesione przez całą okładzinę, a gdzie dopuszczalna jest mata rozdzielająca. Ruch aktywnej szczeliny warto monitorować.
Nie należy zalewać pęknięcia żywicą ani przyklejać nowej płytki w ten sam sposób. Jeśli podłoże nadal pracuje, rysa wróci lub przeniesie się obok. Przed cięciem trzeba dokładnie zlokalizować rury ogrzewania, żeby ich nie uszkodzić. Naprawa zwykle wymaga usunięcia pasa okładziny, odtworzenia szczeliny i zastosowania profilu albo elastycznego wypełnienia zgodnego z systemem. Ogrzewanie wyłącza się i uruchamia stopniowo według technologii materiałów. Przy wypiętrzeniu płytek strefę należy wyłączyć, bo ostre fragmenty mogą nagle odpaść.