Pęcherze mogą powstać z powietrza wydostającego się z porowatego betonu, wilgoci przemieszczającej się ku szczelnej powłoce albo gazu uwięzionego podczas mieszania. Ryzyko rośnie, gdy podłoże nagrzewa się po aplikacji, brakuje skutecznego gruntowania, beton jest wilgotny lub temperatura powierzchni zbliża się do punktu rosy. Osmotyczne pęcherze mogą zawierać ciecz i pojawiać się po czasie, natomiast drobne kratery widoczne od razu częściej wiążą się z odgazowaniem i techniką nakładania.
Diagnoza obejmuje moment pojawienia się, rozmieszczenie i zawartość pęcherzy. W kilku miejscach wykonuje się kontrolowane nacięcie, ocenia przyczepność oraz to, na której granicy nastąpiło odspojenie. Mierzy się wilgotność podłoża właściwą metodą, temperaturę betonu, powietrza i punkt rosy, a także sprawdza izolację przeciwwilgociową pod płytą. Dokumentacja mieszania, zużycia, czasu życia produktu i partii pomaga wykryć błąd wykonawczy. Trzeba też wykluczyć substancje oleiste lub środek pielęgnacyjny ograniczający przyczepność.
Nie należy przebijać pęcherzy i zalewać ich kolejną warstwą. Jeśli przyczyna nadal działa, nowa powłoka także się odspoi, a zamknięta ciecz może rozszerzyć uszkodzenie. Naprawa wymaga usunięcia niespójnego pola, przygotowania mechanicznego, dokładnego odkurzenia i zastosowania bariery lub gruntu przewidzianego dla stwierdzonej wilgotności. Parametry podczas aplikacji muszą mieścić się w wymaganiach systemu. Szlifowanie żywicy i betonu wymaga odciągu oraz ochrony osobistej; składniki przed utwardzeniem mogą uczulać, więc nie powinny mieć kontaktu ze skórą.