Pęcherz powstaje, gdy woda lub para gromadzi się pod słabo związaną powłoką i wytwarza nacisk podczas nagrzewania. Związek z opadem wskazuje na przeciek przez elewację, parapet, dach albo nieszczelne przejście, ale wilgoć może także pochodzić z wnętrza i zostać zatrzymana przez zbyt szczelną farbę. Przyczyną bywa malowanie mokrego, zakurzonego lub zasolonego podłoża. Samo przebicie pęcherza usuwa skutek, lecz pozostawia otwartą drogę wodzie i nie wyjaśnia źródła.
Należy zaznaczyć zasięg po deszczu, zmierzyć wilgotność ściany i porównać go z detalami po zewnętrznej stronie. Po wyschnięciu odcina się małą próbkę, aby ustalić, która warstwa utraciła przyczepność: farba, gładź, tynk czy podłoże. Oględziny obejmują dach, rynny, obróbki, spoiny, pęknięcia i instalacje. Obecność soli, pleśni lub rdzy wymaga osobnej identyfikacji. Dobór nowej powłoki powinien uwzględniać wilgotność, przepuszczalność pary i zgodność z wcześniejszymi warstwami.
Nie należy malować pęcherzy farbą izolującą ani suszyć ściany tylko nagrzewnicą, kiedy nadal dopływa woda. Wilgoć może przemieścić się do innego miejsca albo rozwinąć pleśń w zamkniętej warstwie. Najpierw naprawia się przeciek i pozwala przegrodzie wyschnąć do poziomu wymaganego przez system. Luźne powłoki usuwa się do stabilnego podłoża, stosując ochronę przed pyłem. Jeśli budynek jest stary i nieznany jest skład farby, przed szlifowaniem warto zbadać niebezpieczne składniki. Dopiero potem wykonuje się próbne pole i pełne malowanie.