Odspajanie może wystąpić między ścianą a klejem, klejem a płytą albo w warstwach samego podłoża. Przyczyną bywa kurz, słaby tynk, zbyt mała powierzchnia klejenia, nieodpowiedni klej, brak przygotowania podłoża, zawilgocenie, błędne kołkowanie lub praca wykonana poza dopuszczalną temperaturą. Wybrzuszenie albo głuchy odgłos nie mówi jeszcze, na której granicy nastąpiło rozdzielenie. Fragmenty elewacji mogą spaść, szczególnie przy wietrze, dlatego ważna jest ocena całej strefy, a nie tylko widocznej płyty.
Najpierw odgrodź teren pod uszkodzeniem. Rzeczoznawca powinien wykonać mapę odspojeń, oględziny krawędzi i miejsc przecieków oraz reprezentatywne odkrywki pokazujące rozkład kleju, rodzaj kołków i wytrzymałość podłoża. Badanie przyczepności metodą odrywania może być potrzebne, lecz punkty dobiera się tak, aby wynik opisywał różne elewacje i wysokości. Należy też sprawdzić dokumentację systemu, zgodność wszystkich warstw, liczbę i zakotwienie łączników oraz wpływ pożaru, gradu lub robót prowadzonych później.
Nie dokręcaj przypadkowych kołków przez gotowy tynk i nie wstrzykuj piany w pustki. Można utworzyć miejscowe naprężenia, uszkodzić warstwę zbrojoną i zamaskować zasięg awarii. Naprawa zależy od płaszczyzny odspojenia: miejscowe uszkodzenie może być odtworzone systemowo, natomiast wada rozległa wymaga rozbiórki kontrolowanej i ponownego wykonania fragmentu. Prace na wysokości prowadzi się z zabezpieczeniem, a rozwiązanie powinien zaakceptować projektant lub producent kompletnego systemu.