Pierwsza warstwa wyznacza poziom i geometrię całej ściany, dlatego jej nierówności nie powinny być korygowane przez dowolne pogrubianie kolejnych cienkich spoin. Zaprawa cienkowarstwowa pracuje w zakresie przewidzianym przez konkretny system. Nadmierna lub zmienna grubość może pogorszyć równomierne podparcie elementów, dokładność muru i jego deklarowane właściwości.
Najpierw wykonuje się pomiar górnej powierzchni ściany fundamentowej albo stropu i wskazuje najwyższy punkt. Sprawdza się także osie, szerokość oparcia, kąty, izolację poziomą i rzędne otworów. Sama poziomica przyłożona do kilku bloczków może nie ujawnić błędu narastającego na długości ściany, dlatego potrzebna jest niwelacja i zapis różnic wysokości.
W prawidłowej kolejności podłoże wyrównuje się warstwą przeznaczoną do pierwszego rzędu, a elementy narożne ustawia względem wspólnego poziomu. Kolejne bloczki lub pustaki prowadzi się po linii i kontroluje w obu kierunkach. Rodzaj zaprawy, przygotowanie podłoża, dopuszczalna grubość oraz czas korekty trzeba odczytać z instrukcji zastosowanego systemu, a nie przenosić z innego materiału murowego.
Jeżeli błąd wykryto przed związaniem, wykonawca może skorygować elementy w czasie dopuszczonym przez producenta. Po związaniu nie należy podważać ich, dobijać siłą ani wypełniać zagłębień przypadkową masą. Gdy różnica jest większa niż tolerancja systemu, kierownik ustala, czy pierwszy rząd rozebrać, czy zastosować rozwiązanie naprawcze zatwierdzone przez projektanta i producenta.
Kontynuowanie krzywego muru przenosi problem na nadproża, strop, otwory i długość oparcia elementów. Prace trzeba zatrzymać zwłaszcza wtedy, gdy pustaki mają podparcie tylko punktowe, występują pęknięcia albo brakuje ciągłości izolacji poziomej. Samodzielne szlifowanie elementów drążonych lub głębokie bruzdowanie pierwszej warstwy może uszkodzić ich ścianki i wymaga oceny fachowej.