Nawiewnik można czasem dołożyć do już osadzonego okna, ale decyzji nie należy podejmować wyłącznie na podstawie zaparowanych szyb. Najpierw trzeba ustalić sposób wentylacji budynku, działanie kratek wywiewnych oraz liczbę pomieszczeń wymagających dopływu powietrza. W domu z wentylacją grawitacyjną albo mechaniczną wywiewną kontrolowany nawiew bywa potrzebny. W instalacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła dodatkowy otwór może natomiast zaburzyć bilans, dlatego wymaga zgody projektanta lub serwisu. Wilgoć na szybie może też wynikać z dużej emisji pary, niskiej temperatury powierzchni lub niesprawnego wywiewu.
Przed frezowaniem trzeba zidentyfikować producenta, system i materiał profilu, położenie wzmocnień oraz drogę odprowadzania wody z ramy. Nawiewnik instaluje się w otworze przygotowanym zgodnie z dokumentacją konkretnego zestawu, zwykle w górnej części okna. Nie wystarczy wywiercić przypadkowego szeregu otworów. Można osłabić profil, przeciąć stalowe wzmocnienie, uszkodzić komorę odwodnienia lub pogorszyć szczelność na deszcz. Należy także sprawdzić warunki gwarancji okna oraz to, czy producent nawiewnika dopuszcza montaż w danym materiale i układzie skrzydła albo ramy.
Użytkownik może bezpiecznie spisać oznaczenia z okucia i dokumentów, sprawdzić drożność kratek kartką papieru przy zwykłych warunkach pogodowych oraz zmierzyć wilgotność higrometrem. Nie należy wykonywać próby płomieniem ani samodzielnie frezować profilu. Przy urządzeniu spalającym paliwo niedobór powietrza może powodować cofanie spalin i zagrożenie tlenkiem węgla, więc ocenę dopływu trzeba powierzyć kominiarzowi lub specjaliście wentylacji. Nie wolno traktować nawiewnika jako sposobu na naprawę niedrożnego kanału wywiewnego.
Monter powinien dobrać wydajność i sterowanie nawiewnika do potrzeb całego mieszkania, a następnie użyć szablonu oraz narzędzi wskazanych przez producenta. Jeżeli profil nie pozwala wykonać otworu bez naruszenia ważnych komór, rozwiązaniem może być nawiewnik ścienny dobrany z uwzględnieniem konstrukcji ściany, hałasu zewnętrznego i ryzyka kondensacji. Po montażu sprawdza się stabilność elementu, możliwość regulacji, odpływ wody z okna oraz rzeczywisty kierunek wymiany powietrza. Samo deklarowane pole przepływu nie gwarantuje skuteczności, jeśli wywiew nie działa.
Prace trzeba zatrzymać, gdy nie da się potwierdzić systemu profilu, w miejscu cięcia znajduje się wzmocnienie, okno jest częścią przegrody pożarowej albo w pomieszczeniu pracuje urządzenie z otwartą komorą spalania i występuje cofanie spalin. Do fachowca warto przekazać rzut mieszkania, rodzaj wentylacji, liczbę mieszkańców, wyniki wilgotności, zdjęcia profilu oraz dane okna. Dzięki temu nawiewnik będzie elementem policzonego układu wentylacyjnego, a nie przypadkowym otworem powodującym przeciąg i utratę właściwości okna.