Maksymalnej długości pętli nie wyznacza jedna liczba, na przykład powtarzane często 100 m. Granica zależy od średnicy i budowy rury, zapotrzebowania na ciepło, rozstawu, temperatur zasilania i powrotu, wymaganego przepływu, oporu rozdzielacza oraz dostępnego ciśnienia pompy. Wartość podana przez producenta jest punktem kontroli dla konkretnego systemu, a nie zamiennikiem obliczenia hydraulicznego całej instalacji. W poradniku KAN-therm dla zalecanego spadku ciśnienia pełnej pętli nie większego niż 20 kPa podano orientacyjnie: 12 × 2 mm do 60 m, 14 × 2 mm do 80 m, 16 × 2 mm do 100 m, 18 × 2 mm do 120 m, 20 × 2 mm do 160 m oraz 25 × 2,5 mm do 180 m. Są to dane tego systemu, obejmujące pełny obieg, nie limity uniwersalne.
Najpierw oblicza się moc pola i wymagany przepływ. Dla wody można orientacyjnie użyć zależności V = 0,86 × Q / ΔT, gdzie V jest w litrach na godzinę, Q w watach, a ΔT w kelwinach. Dla pola o mocy 800 W i różnicy 5 K otrzymujemy około 138 l/h. Następnie dla tej wartości sprawdza się opór rury na całej długości, opory miejscowe rozdzielacza i podejść oraz możliwość odpowietrzenia obiegu.
Do długości trzeba doliczyć oba odcinki od rozdzielacza do pola, nie tylko rurę leżącą w ogrzewanej części podłogi. Zależność L ≈ A / T pomaga oszacować rurę w polu, gdzie A jest powierzchnią, a T rozstawem w metrach, lecz wynik wymaga dodatku na łuki i podejścia. Dwie pętle o tej samej długości mogą mieć różne opory, jeśli różnią się średnicą, przepływem, liczbą łuków albo ustawieniem zaworów.
Użytkownik może zebrać z projektu długości pętli, średnice, rozstawy i projektowe przepływy oraz porównać je z nastawami przepływomierzy. Nie należy zwiększać bez końca biegu pompy ani dławić wszystkich krótszych pętli, aby wymusić pracę jednej źle dobranej. Hałas, brak stabilnego przepływu i duża różnica temperatur mogą wskazywać na zapowietrzenie, zabrudzenie albo błąd równoważenia, więc sama długość nie przesądza o diagnozie.
Projektant sprawdza najbardziej niekorzystny obieg, sumuje opór liniowy i miejscowy, dobiera pompę oraz pozostawia zakres do regulacji pozostałych pętli. Jeśli obliczony opór jest zbyt duży, pole dzieli się na dwa obiegi, zmienia średnicę lub lokalizację rozdzielacza, zanim powstanie jastrych. Po wykonaniu układ wymaga próby, płukania, odpowietrzenia i regulacji według obliczonych przepływów; późniejsze kucie podłogi jest kosztowne i ryzykowne.