Lukarna nie jest jedynie zmianą pokrycia. Przecina ciągłość krokwi, łat, warstwy wstępnego krycia, izolacji i szczelnej warstwy od strony wnętrza, a ponadto tworzy naroża szczególnie narażone na śnieg i wodę. Nowe wymiany oraz słupki zmieniają drogę przekazywania obciążeń na ściany i strop. Zbyt szeroki otwór albo przypadkowe przecięcie krokwi może zwiększyć ugięcie połaci, rozsunąć ściany lub przeciążyć elementy niżej.
Przed projektem wykonuje się pomiary rozstawu i przekrojów więźby, rozpiętości, połączeń, podpór oraz stanu drewna. Konstruktor uwzględnia ciężar własny, wiatr i śnieg, dobiera wymiany oraz sprawdza, dokąd trafiają reakcje z nowych podpór. Równolegle trzeba rozwiązać spadki i obróbki po bokach lukarny, odwodnienie nad nią, wentylację połaci, ocieplenie o ciągłej grubości oraz szczelne połączenie z oknem. Projekt powinien też określić kolejność tymczasowego podparcia podczas wycinania elementów.
Nie należy rozpoczynać od wycięcia fragmentu więźby i dopasowywać wzmocnień później. Odkryty dach musi być zabezpieczony przed deszczem, a prace na wysokości wymagają rusztowania lub systemu chroniącego przed upadkiem. Po wykonaniu kontroluje się łączniki, oparcia, obróbki i drożność szczelin, zanim konstrukcja zostanie zakryta. Skutkiem błędu może być nie tylko przeciek, lecz także trwałe odkształcenie dachu, pęknięcia ścian oraz utrata stateczności podczas silnego wiatru lub zalegania śniegu.