Mokre podłoże traci nośność, a koła wypychają kruszywo na boki. Koleiny powstają szybciej, gdy warstwa jest zbyt cienka, zawiera za mało frakcji klinujących, nie ma separacji od gruntu albo woda płynie wzdłuż toru jazdy. Samo dosypanie grubego, okrągłego żwiru nie tworzy stabilnej struktury; ziarna przemieszczają się pod obciążeniem. Problem może być miejscowy nad słabą zasypką instalacji lub w obniżeniu bez odpływu, mimo że reszta podjazdu pozostaje równa.
Należy obserwować kierunek spływu podczas deszczu, zmierzyć spadki i głębokość kolein oraz wykonać odkrywkę warstw. Sprawdza się rodzaj gruntu, grubość podbudowy, uziarnienie, zagęszczenie i stan geowłókniny separacyjnej. Próba nośności albo prosta kontrola ugięcia pod kołem pozwala porównać słabe i dobre miejsca. Trzeba uwzględnić rzeczywistą masę pojazdów, promień skrętu i częstotliwość ruchu. Odpływ powinien usuwać wodę poprzecznie, zanim skoncentruje się w koleinie.
Nie należy równiać nawierzchni zaraz po ulewie ani wpychać luźnego żwiru w miękkie podłoże. Miesza się wtedy z gruntem i problem szybko wraca. Po osuszeniu usuwa się niestabilny materiał, odtwarza separację, podbudowę oraz warstwę jezdną o właściwym uziarnieniu i zagęszczeniu. Profil nadaje się tak, by woda opuszczała trasę, a nie biegła środkiem. Jeżeli koleina powstała nad rurą lub przepustem, przed zagęszczaniem sprawdza się ich głębokość i stan, aby nie spowodować uszkodzenia.