Klej może pojawić się na wierzchu przez zbyt dużą ilość, niewłaściwy czas odparowania, nadmierną wilgoć podłoża albo niezgodność chemiczną z wykładziną. Plastyfikatory mogą migrować między starymi pozostałościami kleju, masą i nowym materiałem, powodując miękkość, przebarwienia lub lepkość. W wykładzinach porowatych świeży klej bywa wciskany przez nacisk wałka lub mebla. Objaw powierzchniowy nie mówi więc, czy błąd dotyczy aplikacji, przygotowania podłoża, czy reakcji materiałów.
Trzeba ustalić nazwę wykładziny, kleju, masy wyrównawczej i środków użytych wcześniej, a także zachować etykiety oraz numery partii. Mierzy się wilgotność podłoża metodą wymaganą przez producenta i kontroluje temperaturę, wilgotność powietrza oraz czas układania. Niewielką odkrywkę wykonuje się w miejscu widocznym i niewidocznym, aby ocenić grubość, stopień związania oraz warstwy pod spodem. Producent systemu powinien potwierdzić zgodność i sposób usunięcia zabrudzenia bez rozpuszczania powierzchni.
Nie należy szorować plamy przypadkowym rozpuszczalnikiem ani zasypywać jej proszkiem. Można rozmazać klej, odbarwić wykładzinę i wprowadzić niebezpieczne opary. Pomieszczenie trzeba wietrzyć zgodnie z kartą produktu i ograniczyć ruch do czasu związania. Jeśli klej pozostaje miękki na większym obszarze, naprawa punktowa nie wystarczy; wykładzinę zwykle trzeba zdjąć, usunąć niezgodne warstwy, wysuszyć lub odizolować podłoże zatwierdzonym systemem i wykonać próbne pole. Przed ponownym montażem powierzchnia musi spełnić wymagania równości, czystości i wilgotności.