Hałas po zwiększeniu wydajności zwykle powstaje dlatego, że przez ten sam nawiewnik przepływa więcej powietrza. Prędkość wynika z zależności v = Q/A, gdzie Q jest strumieniem objętości, a A czynnym polem otworu. Jeżeli pole wynosi 0,02 m², wzrost strumienia z 60 do 120 m³/h zwiększa średnią prędkość z około 0,83 do 1,67 m/s. Szum mogą dodatkowo wzmacniać przymknięta przepustnica, zabrudzony filtr, ostra krawędź, brak odcinka prostego lub drgania elementu.
Zapisz bieg centrali, ustawienie przepustnicy i moment pojawiania się dźwięku. Instalator powinien zmierzyć strumień na nawiewniku, ciśnienie w instalacji oraz porównać kilka punktów końcowych. Trzeba ustalić, czy hałas pochodzi z samego wypływu, przepustnicy, kanału czy wentylatora. Pomaga również sprawdzenie mocowania, uszczelek i elastycznego oddzielenia od konstrukcji. Regulacja jednego punktu bez bilansu może zwiększyć hałas w innym pomieszczeniu.
Nie wykładaj kanału przypadkową pianką i nie usuwaj przepustnicy, aby uzyskać większy otwór. Materiał może ograniczać higienę, zwiększać opory albo naruszyć wymagania pożarowe. Nie obniżaj także wydajności całej instalacji tylko do chwili ustania szumu, jeśli budynek wymaga określonej wymiany powietrza. Rozwiązaniem może być ponowne zbilansowanie, większy nawiewnik, poprawa odcinka przyłączeniowego lub tłumienie dobrane na podstawie pomiarów.