Świecąca kontrolka lub pobór prądu nie dowodzą, że energia trafia skutecznie do całej objętości wody. Grzałka może mieć przerwę w części elementu, być oblepiona kamieniem, znajdować się powyżej obniżonego poziomu wody albo ogrzewać tylko lokalną warstwę. Czujnik temperatury może błędnie kończyć cykl, zawór mieszający domieszać za dużo zimnej wody, a uszkodzona rurka wewnętrzna powodować szybkie mieszanie. Równoczesny pobór lub intensywna cyrkulacja może odbierać ciepło szybciej, niż grzałka je dostarcza.
Diagnostyka zaczyna się od temperatury przy króćcach zasobnika i za zaworem mieszającym oraz od obserwacji pełnego cyklu pracy. Elektryk mierzy napięcie, prąd i rezystancję grzałki, a także sprawdza termostat oraz ogranicznik temperatury po bezpiecznym odłączeniu zasilania. Instalator kontroluje poziom napełnienia, osad, zawory zwrotne, cyrkulację i poprawność przyłączy. Moc grzałki można porównać z czasem nagrzewania: przybliżona energia to masa wody razy 4,19 kJ/(kg·K) razy wymagany przyrost temperatury, z uwzględnieniem strat.
Nie wolno zasilać grzałki w pustym zbiorniku ani resetować zabezpieczenia termicznego bez ustalenia przyczyny. Obudowa może zawierać napięcie niebezpieczne, a gorąca woda pod ciśnieniem grozi poparzeniem. Przed demontażem odłącza się energię, zamyka dopływ, schładza wodę i redukuje ciśnienie zgodnie z instrukcją. Po naprawie sprawdza się szczelność, działanie zaworu bezpieczeństwa i temperaturę na punktach poboru. Nastaw nie powinno się zwiększać ponad potrzebę, ponieważ rośnie ryzyko poparzenia oraz osadzania kamienia.