Między płytami OSB pozostawia się miejsce na zmiany wymiarów wynikające z wilgotności, zgodnie z instrukcją wyrobu i konstrukcji. Montaż wszystkich elementów na ciasny styk może prowadzić do wypiętrzania krawędzi, odkształcenia poszycia lub naprężeń w mocowaniach. Oznaczenie OSB/3 wskazuje określoną przydatność do warunków wilgotnych, ale nie oznacza braku pęcznienia ani odporności na długotrwałe zalewanie wodą.
Dla płyt z prostymi krawędziami instrukcja EGGER OSB 3 przewiduje co najmniej 3 mm odstępu między sąsiadującymi elementami. Inaczej należy traktować fabryczne połączenie pióro-wpust, którego profil może zawierać potrzebny luz. Nie wolno więc automatycznie rozsuwać każdego takiego zamka o dodatkowe 3 mm ani dobijać go nadmierną siłą. Sposób osadzenia i ewentualnego klejenia profilu trzeba sprawdzić dla konkretnej płyty.
Szczeliny między elementami nie zastępują luzów przy ścianach, słupach i innych sztywnych przeszkodach. Przy większych polach mogą być wymagane również dodatkowe podziały. Rozmieszczenie tych przerw ustala dokumentacja montażowa, z uwzględnieniem zastosowania jako podłoga, ściana albo dach. Krawędzie wymagające podparcia muszą znaleźć się na odpowiednich elementach konstrukcji. Sama prawidłowa szczelina nie naprawi zbyt małej grubości płyty ani nadmiernego rozstawu belek.
Przed mocowaniem doprowadź płyty do warunków wymaganych przez producenta i oceń, czy nie są mokre lub uszkodzone. Do utrzymania odstępu można użyć wyjmowanych dystansów, kontrolując szerokość w kilku miejscach. Szczelin roboczych nie zalewa się przypadkowo sztywnym klejem, zaprawą ani gładzią. Jeżeli poszycie ma także tworzyć warstwę szczelną powietrznie, uszczelnienie połączenia musi umożliwiać wymagany ruch i należeć do zaprojektowanego rozwiązania.
W gotowym poszyciu z podniesionymi krawędziami najpierw ustal, czy przyczyną jest zbyt ciasny montaż, zawilgocenie czy ugięcie podparcia. Szlifowanie samych garbów nie usuwa żadnej z tych przyczyn. Nie przecinaj szczelin piłą na oślep, ponieważ pod płytą mogą znajdować się kable, rury lub elementy konstrukcyjne. Naprawę poszycia nośnego powinien ocenić wykonawca lub projektant; miejscowe cięcie nie może przerwać połączeń odpowiadających za usztywnienie budynku.