Po postoju w rurze między podgrzewaczem a kranem pozostaje wychłodzona woda, którą trzeba najpierw usunąć. Jej objętość rośnie z długością i kwadratem średnicy wewnętrznej. Dla 10 m rury o średnicy wewnętrznej 12 mm objętość wynosi około π × 0,006² × 10 = 0,00113 m³, czyli 1,13 l. Przy rzeczywistym przepływie 6 l/min samo wypłynięcie tej objętości zajmuje około 11 sekund, bez uwzględnienia reakcji podgrzewacza i mieszania.
Zmierz czas od otwarcia kranu do osiągnięcia stabilnej temperatury oraz rzeczywisty przepływ do naczynia o znanej objętości. Ustal długość trasy, średnicę i jakość izolacji. Jeżeli długo czeka się we wszystkich punktach, trzeba sprawdzić źródło ciepła; jeśli tylko w odległym, główną rolę może odgrywać objętość gałęzi. Hydraulik oceni możliwość cyrkulacji, rury o mniejszej objętości lub lokalnego rozwiązania zgodnego z projektem.
Cyrkulacja skraca oczekiwanie, ale źle wyregulowana stale traci ciepło i zwiększa zużycie energii. Nie podnoś nadmiernie temperatury zasobnika, aby szybciej odczuć ciepło, ponieważ rośnie ryzyko poparzenia i osadów. Najpierw należy policzyć objętość oraz straty i sprawdzić, czy instalacja pracuje zgodnie z projektem. Po zmianie układu trzeba również zachować higienę ciepłej wody oraz prawidłowe równoważenie obiegów.