Sprawna rynna nie wyklucza dopływu wody z połaci. Deska czołowa może moknąć, gdy pas okapowy kieruje wodę za rynnę, membrana kończy się na drewnie, skropliny spływają po jej spodzie albo nawiewany deszcz wnika przez szczelinę. Wilgoć może również pochodzić z zatkanej wentylacji okapu i kondensacji. Drewno gnije dopiero po utrzymującym się zawilgoceniu, dlatego pomalowanie powierzchni nie usuwa źródła i może dodatkowo spowolnić wysychanie.
Oględziny obejmują górną oraz tylną krawędź deski, haki, pas nadrynnowy, zakończenie membrany i wlot wentylacyjny. Kontrolę warto przeprowadzić po różnych typach opadu oraz podczas odwilży. Mierzy się wilgotność w kilku miejscach, sprawdza twardość drewna i stan końców krokwi, a kamerą lub małą odkrywką ocenia ukryte styki. Barwne zacieki i korozja łączników pomagają odtworzyć drogę wody. Należy także potwierdzić spadek rynny i jej położenie względem linii spływu, choć sama drożność odpływu może być prawidłowa.
Nie należy zakrywać miękkiej deski nową blachą ani wkręcać w nią kolejnych haków. Łączniki nie uzyskają nośności, a uszkodzenie pozostanie niewidoczne. Naprawa wymaga korekty drogi wody, odtworzenia wentylacji i wymiany drewna, które straciło wytrzymałość; przy okazji kontroluje się krokwie i izolację. Preparat grzybobójczy nie odbuduje zniszczonego przekroju. Jeżeli rynna odchyla się razem z deską lub fragmenty okapu są luźne, obszar poniżej trzeba wygrodzić, a prace prowadzić z rusztowania lub innego bezpiecznego stanowiska.