Brak ciągłego połączenia tworzy drogę, którą wilgoć może ominąć obie warstwy na ich styku. Samo dosunięcie folii podłogowej do muru zwykle nie zapewnia szczelności, ponieważ połączenie musi przenieść ruchy podłoża i pozostać szczelne przy narożu. Błąd należy naprawić przed wykonaniem ocieplenia, jastrychu i tynków, kiedy detal jest jeszcze dostępny.
Najpierw trzeba ustalić poziom, materiał i stan izolacji w ścianie oraz rodzaj projektowanej izolacji podłogi. Ważne są też warunki wodno-gruntowe i ciągłość połączenia z izolacją pionową fundamentu. Nie każdy materiał bitumiczny można łączyć z każdą folią lub masą mineralną. Dobór na podstawie podobnego wyglądu grozi brakiem przyczepności albo uszkodzeniem chemicznym.
Użytkownik może wstrzymać zakrywanie strefy, wykonać zdjęcia i prosty szkic wysokości obu warstw oraz zebrać opakowania materiałów. Nie powinien podcinać muru, wykuwać bruzdy w ścianie nośnej ani nagrzewać materiałów przy łatwopalnych warstwach. Jeśli krawędź izolacji poziomej została odcięta równo z murem, jej bezpieczne odsłonięcie powinien zaplanować specjalista.
Projektant lub doradca systemu dobiera detal umożliwiający trwałe zespolenie zgodnych materiałów. Zależnie od układu może on obejmować przygotowanie podłoża, systemową warstwę łączącą, uszczelnienie naroża i dodatkowe wzmocnienie. Połączenie musi być wykonane na czystym, nośnym podłożu i zachować ciągłość przy przejściach instalacyjnych. Samo luźne ułożenie pasa materiału nie zapewnia szczelności połączenia.
Przed zakryciem należy skontrolować cały obwód, naroża, progi i przejścia oraz udokumentować gotowy detal. Jeżeli warstwy znajdują się na różnych wysokościach, mur jest zawilgocony, nie można zidentyfikować starego materiału albo napływa woda, potrzebny jest indywidualny projekt naprawy. Kontynuowanie robót bez połączenia może skutkować wilgotnymi cokołami, uszkodzeniem wykończeń i kosztownym odkrywaniem gotowej podłogi.