Biały, proszkowy nalot może być osadem mineralnym z wody albo produktem korozji aluminium po uszkodzeniu warstwy ochronnej. Ryzyko rośnie przy stałym zawilgoceniu, kontakcie z silnie zasadową zaprawą, solami, niezgodnym środkiem czyszczącym lub innym metalem. Korozja może zaczynać się na ciętej krawędzi, pod uszczelką i przy wkręcie, gdzie woda pozostaje najdłużej. Sam kolor nie wystarcza do rozpoznania: kamień zwykle daje się łagodnie usunąć, natomiast wżer pozostawia chropowatą lub odbarwioną powierzchnię.
Ramy należy obejrzeć w całości, zwłaszcza dolne naroża, otwory odwadniające, styki z parapetem i mocowania. Najpierw wykonuje się próbę czyszczenia w małym, niewidocznym miejscu środkiem dopuszczonym przez producenta. Po usunięciu nalotu ocenia się, czy powłoka jest ciągła, czy metal ma wżery i czy problem powraca po opadzie. Trzeba znaleźć źródło wody oraz sprawdzić pH i rodzaj sąsiadującej zaprawy, jeśli rama została zabrudzona podczas budowy. Kontakt stalowego łącznika bez izolacji może tworzyć lokalne ogniwo korozyjne.
Nie należy używać mocnego kwasu, zasady, wełny stalowej ani agresywnego materiału ściernego. Mogą trwale uszkodzić anodowanie lub lakier i rozsiać cząstki żelaza, które później rdzewieją. Nie wolno także zamykać otworów odwadniających, nawet jeśli nalot skupia się obok nich. Po usunięciu przyczyny niewielkie uszkodzenie zabezpiecza się technologią właściwą dla danej powłoki; głębokie wżery, luźne mocowania lub korozję elementu nośnego powinien ocenić serwis. Jeśli rama jest częścią fasady albo balustrady, utrata przekroju wymaga analizy bezpieczeństwa, nie tylko retuszu koloru.