Styk ościeżnicy ze ścianą pracuje pod wpływem temperatury, wilgotności, otwierania skrzydła i niewielkich ruchów budynku. Akryl pęka, gdy szczelina jest zbyt szeroka lub głęboka, masa przykleja się do trzech powierzchni, podłoże jest pylące albo ruch przekracza jej zdolność odkształcenia. Pęknięcie może być wyłącznie estetyczne, lecz czasem odsłania nieszczelne złącze montażowe i powoduje nawiew, utratę izolacyjności albo wnikanie wilgoci.
Należy sprawdzić, czy rysa biegnie w środku masy, czy odrywa się ona od tynku lub ramy. Mierzy się szerokość szczeliny przy różnych temperaturach, ocenia stabilność ościeżnicy i szuka pęknięć tynku wychodzących dalej. Test dymem przy różnicy ciśnień może ujawnić nieszczelność powietrzną. Po usunięciu krótkiego fragmentu widać głębokość wypełnienia, podparcie i stan piany lub taśmy poniżej. Materiał dobiera się do przewidywanego ruchu i możliwości malowania, a nie tylko do koloru.
Nie warto nakładać cienkiej warstwy nowego akrylu na popękaną powierzchnię. Taka błona nie ma prawidłowej geometrii i szybko pęknie ponownie. Starą masę usuwa się, oczyszcza krawędzie, stosuje sznur podpierający przy głębszej szczelinie i wykonuje elastyczne połączenie zgodnie z instrukcją. Jeżeli ościeżnica się porusza, najpierw naprawia się jej mocowanie i warstwy złącza. Na zewnątrz akryl wewnętrzny nie zastępuje uszczelnienia odpornego na deszcz i promieniowanie słoneczne. Po wyschnięciu kontroluje się ciągłość oraz przyczepność farby.