Maksymalny udział powierzchni zabudowy i minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej trzeba spełnić równocześnie. Jeśli pierwszy wskaźnik dopuszcza duży dom, a drugi wymaga pozostawienia znacznej części działki w określonym stanie, to większa wartość z prostego odejmowania nie staje się automatycznie dostępną powierzchnią domu.
Odczytaj oba wskaźniki z obowiązującego planu lub z decyzji właściwej dla inwestycji. Ustal, do jakiego obszaru odnosi się każdy z nich i jak dokument definiuje sposób liczenia. Następnie wypisz wszystkie planowane obiekty i utwardzenia: dom, garaż, podjazd, ścieżki i tarasy. Ich kwalifikacja zależy od przepisów i rozwiązania projektowego; na przykład nie każda powierzchnia z zielenią może być bez sprawdzenia zaliczona w całości do biologicznie czynnej.
Przykładowo, przy działce o powierzchni 1000 m² i dopuszczalnej powierzchni zabudowy 20% górna granica z tego wskaźnika wynosi 200 m². To jedynie wynik pierwszego warunku, a nie gotowe pozwolenie na dom o takim rzucie. Minimalna powierzchnia biologicznie czynna, linie zabudowy, odległości i istniejąca zabudowa mogą wymusić mniejszy obrys. Własne wyliczenie potraktuj jako wstępny filtr projektów.
Jeżeli działka powstała z podziału albo obejmuje różne przeznaczenia w planie, nie licz wskaźników od przypadkowo wybranej powierzchni. Poproś projektanta o bilans terenu w projekcie zagospodarowania i pokaż mu tekst uchwały oraz aktualną mapę.