Przy betonowej nawierzchni dylatacje trzeba zaplanować zgodnie z projektem i instrukcją konkretnego kanału. ACO wskazuje konieczność uwzględnienia szczelin dylatacyjnych w określonych nawierzchniach betonowych i dużych płytach. Nie oznacza to jednak, że każdy kanał montuje się według jednego uniwersalnego detalu.
Beton zmienia wymiary przy zmianie temperatury i skurczu. Jeżeli kanał zostanie sztywno związany z płytą bez przewidzianej szczeliny, ruch nawierzchni może przenosić naprężenia na jego krawędzie lub obudowę. Szczegół zależy od geometrii pola, rodzaju betonu, modelu kanału i przewidywanego ruchu.
Przed betonowaniem sprawdź lokalizację istniejących i projektowanych szczelin, ich relację do kanału oraz wymagany sposób uszczelnienia. Nie wykonuj nacięcia przez kanał ani nie wypełniaj szczeliny przypadkowym materiałem. Zachowaj detal montażowy określony dla kompletnego systemu odwodnienia.
Jeśli płyta już popękała przy kanale, nie zakrywaj rysy masą bez ustalenia przyczyny. Sprawdzenia wymagają rozstaw dylatacji, podparcie kanału, grubość płyty i sposób jej połączenia z odwodnieniem. Naprawę powinien dobrać wykonawca lub projektant, uwzględniając możliwość dalszej pracy betonu.
Pola betonowe, nacięcia oraz szczelina przy kanale muszą tworzyć spójny detal; sama elastyczna masa na powierzchni nie zastąpi prawidłowego podziału płyty. Ustal kolejność montażu kanału i betonowania, aby nie zamknąć zaprojektowanej przerwy. Przy dużych płytach i nawierzchniach narażonych na temperaturę skonsultuj rozstaw szczelin z projektantem.