Szczelin między płytami tarasowymi układanymi na wspornikach nie wypełnia się automatycznie zaprawą. W wielu takich systemach przerwy są częścią rozwiązania: pozwalają wodzie spływać na warstwę pod płytami i dają dostęp do wsporników oraz izolacji. Sztywne wypełnienie może zatrzymać wodę albo utrudnić demontaż pojedynczej płyty.
Bruk-Bet w instrukcji zabudowy opisuje dystanse utrzymujące jednakowe odstępy między płytami. Szczegóły zależą od modelu wsporników, wymiaru płyt, obciążenia oraz tego, czy taras znajduje się nad pomieszczeniem. Otwarta spoina nie zwalnia z wykonania prawidłowego spadku i hydroizolacji pod tarasem.
Sprawdź, czy wszystkie naroża płyt mają podparcie, a wsporniki są ustawione na nośnym, stabilnym podłożu. Nie zalewaj szczelin zaprawą ani silikonem bez wyraźnego przewidzenia takiego detalu w systemie. Jeżeli płyty są ruchome, najpierw ustal przyczynę: nierówne podpory, brak podparcia przy krawędzi lub niewłaściwy rozstaw.
W strefie krawędzi, przy progach i przy elementach obróbek stosuj zakończenia przewidziane w projekcie oraz instrukcji. Taras na wspornikach wymaga odprowadzenia wody także w miejscach, których nie widać po ułożeniu okładziny. Przy przeciekach do pomieszczenia pod tarasem potrzebna jest kontrola warstw przez wykonawcę, a nie samo fugowanie od góry.
Otwarta spoina nie oznacza, że pod płytami może gromadzić się zanieczyszczona woda. Sprawdź spadek, drożność odpływów i możliwość okresowego podniesienia płyty w celu kontroli. Przy tarasie nad ogrzewanym pomieszczeniem szczególnie ważna jest ciągłość hydroizolacji pod warstwą wsporników. Nie zatykaj odpływów liśćmi ani resztkami zaprawy.