Rurę kanalizacji wewnętrznej osadza się w kielichu według instrukcji systemu, z uwzględnieniem miejsca na wydłużenie cieplne. W wielu instalacjach z tworzywa po pełnym wsunięciu prostego odcinka rury cofa się go o określoną wartość. Nie jest to oznaka niedokładnego montażu, lecz sposób zapewnienia ruchu. Zasady tej nie wolno bez sprawdzenia przenosić na wszystkie materiały, długości odcinków, kształtki i złączki specjalne.
Przykładowo instrukcja Wavin HT przewiduje cofnięcie rury o około 10 mm po wsunięciu do oporu, natomiast końcówki kształtek pozwala wsunąć całkowicie. Ścieki o wyższej temperaturze ogrzewają rurę, która zwiększa długość. Jeśli nie ma miejsca na ten ruch, mogą rosnąć siły działające na połączenia i mocowania. Zbyt duże wysunięcie także jest błędem: zmniejsza głębokość osadzenia i może doprowadzić do rozłączenia. Uszczelka pracuje na określonym fragmencie gładkiego końca, dlatego pozostawiony odstęp powinien wynikać z dokumentacji, a nie z dowolnego ustawienia „mniej więcej na centymetr”.
Przed połączeniem sprawdź czystość kielicha, stan uszczelki i przygotowanie końca rury po cięciu. Zadziory oraz ostra krawędź mogą podwinąć albo przeciąć uszczelkę. Używaj środka poślizgowego dopuszczonego przez producenta; przypadkowy olej lub klej może być niezgodny z elastomerem. Oznaczenie pozycji pełnego wsunięcia na rurze ułatwia kontrolowane cofnięcie tam, gdzie instrukcja tego wymaga, oraz późniejsze sprawdzenie, czy odcinek się nie przesunął.
Luz kielichowy działa razem z odpowiednio zaprojektowanymi punktami stałymi i podporami przesuwnymi. Niewłaściwe zaciskanie obejm może zablokować ruch, mimo że w kielichu pozostawiono odstęp. Z kolei brak stabilizacji może pozwolić rurze wysunąć się pod obciążeniem. Instalator powinien rozpatrzyć cały odcinek, w tym pion, podejścia i przejścia przez przegrody. Nie należy naprawiać problemu przez sztywne zaklejenie zewnętrznej krawędzi kielicha silikonem.
Jeśli po zabudowie słychać trzaski albo pojawia się przeciek, sam dźwięk nie rozstrzyga, że zabrakło luzu. Trzeba skontrolować połączenia, podparcie i kontakt rur z obudową. Cofanie złączek na siłę w gotowej instalacji może uszkodzić uszczelki lub rozszczelnić sąsiednie miejsca. Po naprawie konieczna jest kontrola szczelności przed ponownym zakryciem. Dokumentacja użytej serii rur jest tu ważniejsza niż ogólna porada dotycząca wszystkich szarych elementów kanalizacyjnych.