Płytki można układać na OSB tylko wtedy, gdy cała przegroda jest wystarczająco sztywna, sucha i stabilnie zamocowana. Sama nazwa płyty ani jej grubość nie potwierdza przydatności, bo ugięcie zależy również od rozstawu podpór, kierunku ułożenia, połączeń krawędzi i liczby mocowań. Należy sprawdzić, czy płyta nie sprężynuje pod obciążeniem, nie skrzypi, nie ma spęczniałych brzegów ani śladów zawilgocenia. Elastyczny klej nie naprawi ruchomej konstrukcji. Jeżeli podłoga pracuje, najpierw wzmacnia się układ zgodnie z projektem, a dopiero potem dobiera system okładzinowy.
Powierzchnia musi być czysta, nośna i przygotowana dokładnie według instrukcji producenta systemu. Z płyty usuwa się pył, tłuszcz, środki antyadhezyjne oraz warstwy ograniczające przyczepność. Ewentualne szlifowanie wykonuje się tylko w zakresie dopuszczonym dla płyty, z odsysaniem pyłu i ochroną dróg oddechowych. Następnie stosuje się grunt albo warstwę kontaktową wyraźnie przeznaczoną do OSB. Nie wolno zastępować jej przypadkowym preparatem do chłonnych tynków, ponieważ powierzchnia drewnopochodna zachowuje się inaczej niż mineralny jastrych.
Klej, masa uszczelniająca, taśmy i fuga powinny tworzyć jeden zgodny system. Producent może wymagać kleju odkształcalnego oznaczonego odpowiednią klasą, ale oznaczenie produktu nie zwalnia z zachowania minimalnej warstwy, sposobu nanoszenia i czasu otwartego. Pod płytką dąży się do pełnego podparcia bez pustek, szczególnie na podłodze i w strefie mokrej. Rozmiar płytki wpływa na dobór pacy i technikę nakładania. Szczeliny konstrukcyjne oraz obwodowe zachowuje się w okładzinie, a styku ze ścianą nie wypełnia sztywną fugą.
W łazience sama płytka z fugą nie jest hydroizolacją. Trzeba wykonać warstwę wodoszczelną dopuszczoną na przygotowane OSB, uszczelnić naroża, przejścia instalacyjne i połączenie z odpływem zgodnie z instrukcją systemu. Każdą kolejną warstwę nakłada się po czasie określonym przez producenta. Przed rozpoczęciem warto wykonać próbę przyczepności w małym miejscu, lecz jej dobry wynik ocenia tylko powierzchnię, nie sztywność całej podłogi. Nie należy przyspieszać schnięcia intensywnym ogrzewaniem ani rozpoczynać fugowania przed związaniem kleju.
Prace należy zatrzymać, jeśli płyta ugina się, krawędzie są spęczniałe, mocowania nie trzymają, nie wiadomo, co znajduje się pod OSB, albo producent systemu nie dopuszcza takiego podłoża. Konstruktor lub doświadczony wykonawca powinien ocenić strop drewniany, duże płyty i ciężkie okładziny. Do konsultacji przygotowuje się grubość i typ OSB, rozstaw podpór, sposób mocowania, powierzchnię oraz format płytek, warunki wilgotnościowe i dane wszystkich planowanych warstw. Trwałość wynika z ich zgodności, a nie z pojedynczego mocnego kleju.