Czerpni i wyrzutni nie rozmieszcza się wyłącznie według wygody prowadzenia kanałów. Czerpnia ma pobierać możliwie czyste powietrze, a wyrzutnia usuwać zużyte tak, aby nie wracało ono do instalacji, okien ani sąsiednich stref. Projekt musi uwzględnić rodzaj budynku, jakość powietrza wyrzucanego, ukształtowanie elewacji lub dachu, dominujące kierunki wiatru i aktualne wymagania właściwe dla inwestycji.
Przytoczone niżej liczby mają dziś ograniczony zakres prawny. Akt WT z 2002 r. przestał obowiązywać z końcem 20.09.2026. Może być nadal stosowany tylko do inwestycji lub robót objętych odpowiednio art. 102a bądź art. 102b ustawy Prawo budowlane; kwalifikację konkretnego przedsięwzięcia ustala projektant. Jeżeli ten warunek jest spełniony, § 152 wyznacza odległości zakończeń wentylacji. Czerpnia przy terenie lub na dwóch najniższych kondygnacjach ma być co najmniej 8 m od wskazanych źródeł zanieczyszczeń, a jej dolna krawędź co najmniej 2 m nad terenem. Czerpnia dachowa ma być co najmniej 0,4 m nad powierzchnią i 6 m od odpowietrzeń kanalizacji.
Przejściowo stosowany § 152 ust. 9 dopuszcza wyrzutnię ścienną tylko wtedy, gdy powietrze nie zawiera uciążliwych zapachów ani zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia; przeciwległa ściana sąsiedniego budynku jest oddalona co najmniej 10 m, jeśli ma okna, albo 8 m, jeśli ich nie ma; okna w tej samej ścianie są co najmniej 3 m od wyrzutni w poziomie oraz 2 m poniżej lub powyżej; a czerpnia na tej ścianie leży poniżej albo na równym poziomie, co najmniej 1,5 m od wyrzutni. Na dachu czerpnię i wyrzutnię umieszcza się poza strefami zagrożenia wybuchem, zachowując co najmniej 10 m przy wyrzucie poziomym albo 6 m przy pionowym i co najmniej 1 m przewyższenia wyrzutni. Wyjątek dla urządzenia zblokowanego wymaga skutecznego rozdzielenia strumieni i nie dotyczy powietrza zawierającego substancje szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe zapachy lub substancje palne. Wyrzutnia dachowa ma ponadto znajdować się co najmniej 3 m od krawędzi dachu, poniżej której są okna, najbliższego okna połaciowego i najbliższego okna w ścianie ponad dachem. Gdy odległość od jednego z dwóch ostatnich okien wynosi 3–10 m, dolna krawędź wyrzutni ma być co najmniej 1 m ponad najwyższą krawędzią okna; przy powietrzu ze szkodliwymi zanieczyszczeniami lub uciążliwymi zapachami odległości te zwiększa się o 100%. Poza zakresem przepisów przejściowych projektant musi ustalić aktualną podstawę i nie powinien mechanicznie powtarzać tych wartości.
Użytkownik może sprawdzić na planie wszystkie otwory, okna i źródła zanieczyszczeń, zrobić zdjęcia każdej elewacji oraz zanotować kierunek wiatru przy występowaniu zapachów. Nie powinien samodzielnie przenosić zakończenia, wiercić elewacji lub dachu ani zmniejszać siatki ochronnej. Trzeba też przewidzieć czyszczenie, odpływ wody, wpływ śniegu oraz parametry zakończeń odpowiednie do strumienia, aby nie powodowały hałasu i dużej straty ciśnienia.
Projektant dobiera lokalizację po sprawdzeniu podstawy technicznej i prawnej, analizuje krótki obieg powietrza, lokalne zanieczyszczenia i strefy wiatru, a następnie oblicza straty. Po montażu potrzebna jest kontrola kierunków przepływu i bilansu instalacji. Zapach spalin, ścieków lub dymu w nawiewie, oblodzenie zagrażające przechodniom, zasysanie wody albo uszkodzenie pokrycia są sygnałami do wyłączenia instalacji w bezpiecznym zakresie i pilnej diagnozy.