Zasypka pod podłogą na gruncie jest częścią podłoża, a nie miejscem na wykorzystanie dowolnego urobku z wykopu. Humus, grunt organiczny, zmarznięte bryły, odpady i materiał o niekontrolowanym składzie mogą osiadać lub zmieniać objętość pod wpływem wody. Skutkiem bywają pęknięcia podkładu, obniżenie podłogi, uszkodzenie instalacji i szczeliny przy ścianach.
Przed kontynuacją trzeba ustalić, jaki materiał rzeczywiście wsypano, z jakiego miejsca pochodził, jaka jest wysokość zasypki i czy podłoże rodzime zostało oczyszczone. Sama informacja, że pracowała zagęszczarka, nie potwierdza jakości. Dla powierzchni 100 m² i średniej wysokości zasypki 0,60 m geometryczna objętość wynosi 60 m³, dlatego już niewielki błąd w technologii obejmuje dużą masę materiału.
Projekt lub specyfikacja powinny określać rodzaj kruszywa albo gruntu, dopuszczalną wilgotność, maksymalną grubość jednorazowo zagęszczanej warstwy, sprzęt i wymagany wynik kontroli. Parametrów nie wolno kopiować z innej budowy. Grubość warstwy zależy między innymi od uziarnienia i energii urządzenia, a kryterium odbioru dobiera geotechnik do funkcji podłoża oraz metody badania.
Przed podkładem betonowym sprawdza się również rzędne, równość, przebieg kanalizacji i innych instalacji, ich podparcie oraz zabezpieczenie przejść. Badania zagęszczenia wykonuje się w liczbie i miejscach ustalonych w planie kontroli, szczególnie przy ścianach, przepustach i zasypanych wykopach instalacyjnych. Czekanie przez zimę nie zastępuje warstwowego zagęszczenia i udokumentowanego odbioru.
Jeżeli materiał jest nieznany, powierzchnia ugina się, pojawiły się koleiny albo brak protokołów, nie należy przykrywać zasypki izolacją i betonem. Geotechnik ustala badania i zakres ewentualnego odkrycia, dogęszczenia lub wymiany. Samodzielne zagęszczanie ciężkim sprzętem tuż przy świeżych ścianach może je przesunąć lub uszkodzić hydroizolację, dlatego kolejność oraz dopuszczalne obciążenia powinien zatwierdzić kierownik budowy.