Nowe płytki można układać na starych tylko wtedy, gdy istniejąca okładzina wraz z podłożem jest nośna, stabilna, sucha i czysta. Nowy klej przenosi obciążenie przez starą płytkę oraz jej warstwę klejową, więc pojedyncza słaba warstwa osłabia cały układ. Metoda nie nadaje się do ukrywania odspojonych płytek, aktywnych rys, zawilgocenia ani nierówności, których system nie pozwala skorygować.
Najpierw mapuje się powierzchnię przez oględziny i delikatne opukiwanie, zaznaczając płytki ruchome, spękane lub dające odmienny odgłos. Sprawdza się fugi, dylatacje, wilgoć oraz spadki do odpływu. Trzeba obliczyć łączną grubość nowych warstw i sprawdzić drzwi, progi, armaturę, kratki oraz krawędzie schodów. Na ścianie uwzględnia się dodatkowy ciężar i nośność całej przegrody.
Stare płytki wymagają dokładnego odtłuszczenia i usunięcia środków pielęgnacyjnych. Dalsze przygotowanie, na przykład zmatowienie albo użycie warstwy sczepnej, wykonuje się dokładnie według dokumentacji wybranego systemu. Nie każdy klej jest przeznaczony na gładkie, niechłonne podłoże. Przed pracą można wykonać próbę przyczepności w uzgodnionym miejscu, lecz pozytywny wynik nie naprawia luźnej warstwy głębiej.
W strefie mokrej nie wolno zakładać, że stare płytki i fugi stanowią sprawną hydroizolację. Trzeba ustalić układ warstw, stan przejść, naroży i odpływów oraz sposób odtworzenia szczelności. Istniejące dylatacje konstrukcyjne i obwodowe przenosi się przez nową okładzinę. Klej nanosi się tak, aby uzyskać wymagane podparcie spodu płytek, szczególnie przy dużym formacie i na zewnątrz.
Luźne elementy i słabe warstwy usuwa się do stabilnego podłoża. Jeżeli odspojenia są rozległe, wilgoć ma nieustalone źródło albo podłoże pęka i pracuje, bezpieczniej jest rozebrać okładzinę i naprawić przyczynę. Po przygotowaniu stosuje się zgodny zestaw materiałów oraz czasy dojrzewania podane przez producenta. Odbiór obejmuje płaszczyznę, spadki, wypełnienie spodniej strony i zachowanie szczelin ruchowych.