Przy widocznym odchyleniu świeżego muru trzeba przerwać dokładanie kolejnych warstw i nie obciążać ściany stropem, wieńcem ani elementami dachu. Nie należy próbować prostować jej przez pchanie, uderzanie lub doraźne podparcie bez oceny. Świeża zaprawa może jeszcze nie zapewniać stateczności, a gwałtowna korekta może uszkodzić spoiny, połączenia i sąsiednie fragmenty.
Najpierw wyznacza się rzeczywistą geometrię odpowiednim sprzętem pomiarowym. Kontrola powinna objąć pion w kilku przekrojach, położenie lica względem osi, prostoliniowość, grubość i wypełnienie spoin oraz lokalizację największego odchylenia. Pojedyncza poziomnica przyłożona do nierównego elementu nie wystarcza do rozstrzygnięcia, czy przechylona jest cała ściana, czy tylko jej powierzchnia.
Do oceny trzeba zebrać rodzaj elementów murowych i zaprawy, czas wykonania, wysokość odcinka, długość wolnej krawędzi, warunki pogodowe, usztywnienia tymczasowe oraz sposób połączenia ze ścianami poprzecznymi. Sprawdza się też zgodność ułożenia elementów, przewiązanie, kotwy i bruzdy. Zdjęcia z łatą pomiarową oraz zapis wyników należy wykonać przed tynkowaniem.
Kierownik budowy i projektant konstrukcji ustalają, czy odchylenie mieści się w wymaganiach przyjętych dla projektu i systemu murowego oraz czy ściana zachowuje stateczność. Sama możliwość wyrównania tynkiem nie oznacza, że mur jest poprawny. Dla ściany nośnej ocena obejmuje mimośród obciążenia, oparcie stropu lub nadproża i współpracę z elementami usztywniającymi.
Jeżeli ściana jest świeża i nie spełnia wymagań, najczęściej bezpieczniej rozebrać wadliwy odcinek w sposób kontrolowany i wykonać go ponownie według decyzji projektanta niż maskować przechył. Sposób postępowania zależy jednak od materiału, wieku zaprawy i roli ściany. Bez projektu nie wolno kotwić jej przypadkowymi łącznikami, frezować ani obciążać; strefę należy zabezpieczyć przed dostępem.